คำพูดของจินจือฟังแล้วเหมือนแทงใจดำชิวผิง
ความคับข้องใจและความโกรธทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เขาขึ้นเสียงตะโกนดังลั่น “ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่ได้ทำ!!!”
หลี่เป่าจวินได้ยินเสียงร้องไห้ของจินจือจากนอกบ้าน จึงอุ้มเด็กพุ่งเข้ามา
ทันทีที่เข้าประตูมาได้ยินเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลของชิวผิง เขาก็ยัดเด็กในอ้อมแขนใส่อ้อมแขนเยว่เสี่ยวฉานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วรีบเดินไปหาจินจือกับชิวผิง ก่อนกระชากชิวผิงออกมาและเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างทั้งคู่
เขามองชิวผิงที่กำลังโกรธ แล้วหันไปมองจินจือที่น้ำตาอาบหน้า จิตใต้สำนึกทำให้เขาปกป้องจินจือไว้ข้างหลัง ก่อนผลักชิวผิงออกไปสองก้าว
คนอื่นอาจไม่รู้ แต่หลี่เป่าจวินรู้สถานการณ์ของจินจือดีเกินกว่าใคร
จินจือยังคงต่อต้านการถูกเนื้อต้องตัวจากผู้ชายทุกคน แม้จะอยู่บ้านหลี่มาหลายปี แม้จางหรงอิงกับคนบ้านหลี่จะมอบความรักและความเข้าใจให้เธอมากมาย และแม้อายุจะ 24 ปีแล้ว แต่ปกติเธอก็สนิทกับแค่หลี่เป่าจวินและหลี่เซวี่ยนเหิงเท่านั้น
ส่วนผู้ชายคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นหลี่เป่าห่าย หลี่เป่ากั๋ว หรือแม้แต่หลี่จินหมิน จินจือล้วนรักษาระยะห่างไว้โดยไม่รู้ตัว
“ชิวผิง นายทำอะไรน่ะ ทำจินจือตกใจหมดแล้ว!” หลี่เป่าจวินถลึงตาตะโกน
“มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดสิ อย่าเข้าใกล้เธอขนาดนั้น แล้วก็อย่าแตะต้องเธอด้วย เธอขวัญอ่อน”
จินจือทั้งเสียใจทั้งน้อยใจอยู่แล้ว เมื่อครู่ชิวผิงยังตะโกนเสียงดังจนทำให้เธอตกใจอีก