หลี่จินหมินกับหลี่เป่าจวินสบตากัน ต่างมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
ช่วงนี้แม่แก่ชอบทำอะไรแปลก ๆ อยู่เรื่อย นี่จะทำอะไรอีกล่ะ?
หลี่เป่าจวินมองท่าทางเขินอายจอมปลอมของแม่แล้วหนังศีรษะกระตุก ก่อนฝืนใจพูดว่า «ฮ่า ๆ สวยครับแม่ ไม่ต้องทำแบบนี้แม่ก็สวยอยู่แล้ว»
จางหรงอิงเชิดคาง «ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่าสวยนะ ผู้หญิงแต่งตัวเพื่อคนที่ตัวเองชอบ พวกเธอเข้าใจความหมายของประโยคนี้ไหม?»
«ก็หมายความว่าผู้หญิงต้องแต่งตัวให้คนที่ชื่นชมและชอบตัวเองดูไง!»
พูดจบ จางหรงอิงก็หันหลังเดินออกไป
หลี่เป่าจวินมองหลี่จินหมินอย่างหยอกล้อ «พ่อ อายุปูนนี้แล้วยังโรแมนติกกันดีนะครับ ดูท่าคำพูดที่น้องสี่พูดกับพ่อที่โรงอาบน้ำก่อนหน้านี้ พ่อจะฟังเข้าหูเหมือนกันนะ~
เอาล่ะ เล่าให้ผมฟังหน่อยสิว่าพ่อกล่อมแม่ยังไง สอนผมสักสองกระบวนท่า ผมจะได้ไปกล่อมเมียตัวเองบ้าง~»
หลี่จินหมินโบกแขน «พูดเหลวไหล ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!»
หลี่เป่าจวินไม่เชื่อ «ยังจะปิดบังอีก แม่ไม่แต่งตัวมาตั้งหลายสิบปีแล้ว ดูสิ ขนาดคอยังทาครีมหอม ๆ เลย มูสผมก็เทให้ผมไปตั้งเกือบครึ่งขวด เมื่อก่อนผมใส่มูส แม่ยังด่าผมว่ามันเหนียวเหนอะหนะ สกปรกจะตาย แค่เห็นก็ยังไม่สบายใจ แล้วดูวันนี้สิ แม่ทาเองด้วย»
พูดถึงตรงนี้ หลี่เป่าจวินเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ «อ้อ ผมรู้แล้ว พ่อเขินใช่ไหมครับ? ไม่เป็นไรหรอก พ่อลูกกัน มีอะไรต้องอายด้วย?»