จางหรงอิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่า ตามเส้นเวลาของชาติก่อน อีกไม่นานก็ถึงเวลาที่หลี่เป่าจวินจะลงใต้แล้ว
ถ้าเธอเดาไม่ผิด คราวนี้โจวซานมาหาถึงบ้านก็เพื่อมาปลุกฝันให้หลี่เป่าจวินฟัง ว่าทางใต้มีทองคำอยู่เต็มไปหมด คนนั้นคนนี้ลงใต้แล้วร่ำรวยชั่วข้ามคืน แถมเขายังมีช่องทางพอดีอะไรทำนองนั้น
จากนั้นหลี่เป่าจวินก็ถูกโจวซานยุยง ใช้งานในโรงซ่อมของรัฐดึงดูดลูกค้า รับเงินมัดจำจากพวกเขาไปกว่า 3,000 หยวน แล้วตามโจวซานลงใต้
แต่ยังไม่ทันถึงใต้ หลี่เป่าจวินก็หันหลังกลับกลางทางทั้งตัวเหลือแค่กางเกงขาด ๆ ตัวเดียวไว้ปิดก้น สินค้าที่รับปากคนอื่นว่าจะหามาให้ก็หาไม่ได้ เงินก็ชดใช้ไม่ไหว
หลี่เป่าจวินบอกว่าโจวซานหายตัวไปพร้อมกับกระเป๋าของเขา
เพราะลูกค้าก่อเรื่องวุ่นวายหนักมาก เขาจึงต้องเสียงานในโรงซ่อมไปด้วย แล้วต่อมาก็เป็นเรื่องที่เฉินกั๋วฟางโวยวายขอหย่า...
เปลือกตาจางหรงอิงกระตุก เธอแอบด่าในใจว่า «ไอ้สิบแปดมงกุฎเอ๊ย เดี๋ยวฉันจะทำให้แกได้รู้ว่าเงินน่ะหลอกง่าย แต่ขี้น่ะกินยาก!»
«คุณกลับมาแล้วเหรอ ดูสิว่าใครมา» หลี่จินหมินลุกขึ้นทักทาย
เดิมทีหลังจากลางานเสร็จ เขาตั้งใจจะไปโรงพยาบาล แต่บังเอิญเจอโจวซานที่ทางแยกซึ่งมาหาเป่าจวินพอดี จึงพาอีกฝ่ายกลับมาที่บ้าน คิดว่าทางจางหรงอิงมีคนดูแลอยู่แล้ว ไม่ต้องรีบร้อนนัก
ตอนนี้พอเห็นจางหรงอิงกลับมา เขาก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง
โจวซานเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งจากเมืองใหญ่มาลงชนบทแถบชานเมืองเป่าหลิ่ง อายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี เดินทางไปโน่นมานี่อยู่เสมอ จึงเคยไปหลายแห่ง