หลี่เป่าห่ายถือมีดทำครัวที่ใช้เชือดไก่พุ่งเข้ามาจากนอกประตู พอเห็นโจวซานนอนอยู่บนพื้นก็รีบจะเข้าไปพยุง “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? พี่โจวซาน ไม่เป็นไรใช่ไหม ทำไมถึงไปนอนอยู่บนพื้นล่ะ?”
โจวซานมองมีดทำครัวในมือหลี่เป่าห่ายที่ยังเปื้อนเลือด แล้วใช้ก้นไถลถอยหลังไปกับพื้นด้วยความหวาดกลัว
“อ๊าก อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น!”
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด บ้านป้าจางจู่ ๆ ก็คลุ้มคลั่งขึ้นมา ตอนนี้ถึงกับมีมีดทำครัวแล้ว โจวซานสงสัยว่าวันนี้ตัวเองจะต้องมาตายคาบ้านหลี่หรือเปล่า
หลี่จินหมินเห็นหลี่เป่าห่ายเรียกโจวซานว่าพี่โจวซานไม่ขาดปาก แถมยังจะเข้าไปพยุงเขา จึงเตะหลี่เป่าห่ายโดยไม่ทันคิด
“ใครเป็นพี่น้องกับแกวะ? เที่ยวเรียกคนอื่นว่าพี่น้องไปทั่ว ทำไมไม่เรียกเจ้าหวงหน้าประตูเป็นพี่น้องแกด้วยล่ะ!”
“อ๊า~” หลี่เป่าห่ายโดนเตะจนเซถอยหลังไป
เขายื่นมือไปคว้ากำแพงตามสัญชาตญาณ มือที่ถือมีดทำครัวอยู่คลายออก มีดร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางรูม่านตาของโจวซานที่หดเล็กลงอย่างฉับพลัน เสียงเคร้งดังขึ้นเมื่อมีดตกลงข้างต้นขาของเขา
โจวซานเบิกตากว้าง เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง ฟันกระทบกันกึก ๆ บ้านหลี่นี่มันมีพวกปีศาจแบบไหนอยู่กันแน่?
ต้องรวมหัวกันแน่ ใช่แล้ว พวกมันรวมหัวกันฆ่าเขา!
เขาค้ำพื้นพยายามลุกขึ้น มือทั้งสองข้างสั่นจนแทบจะพัดลมได้อยู่แล้ว
เพิ่งจะคว่ำตัวลงกับพื้นแล้วยกก้นขึ้น หลี่เป่าจวินที่โดนหลี่จินหมินต่อยจนหมุนคว้างไปเมื่อครู่ก็ได้สติ