เพิ่งจะตีหนึ่งเท่านั้น ยังอีกนานกว่าจะถึงเวลาออกรถตอนเช้า อากาศก็หนาวขนาดนี้ หากต้องนั่งอยู่ข้างนอกต่ออีกทั้งคืน อย่าว่าแต่จินจือเลย เธอเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน
โชคดีที่มีโรงแรมอยู่ข้างสถานีรถ จางหรงอิงจึงไม่สนใจอะไรแล้ว รีบเปิดห้องสองห้องเพื่อพักผ่อน
จินจือนอนอยู่บนเตียง แต่กลับเหมือนเด็กทารกที่ไร้ความรู้สึกปลอดภัย เธอกำเสื้อของจางหรงอิงไว้แน่น หลับ ๆ ตื่น ๆ ก็ยื่นมือมาคลำดูเป็นระยะว่าอีกฝ่ายยังอยู่หรือเปล่า
เช้าวันต่อมา ทั้งหมดรีบขึ้นรถเที่ยวแรก มุ่งหน้าไปเมืองเป่าหลิ่ง กลางวันผู้คนพลุกพล่าน จินจือจึงอยู่ในสภาพตื่นกลัวและหงุดหงิดตลอดเวลา
การแต่งตัวของเธอยังดึงดูดสายตาผู้คนไม่น้อย ดูเหมือนเธอจะไวต่อสายตาที่มองมาเป็นพิเศษ จางหรงอิงกับหลี่เป่าซีจึงได้แต่ประกบเธอไว้คนละข้าง เพื่อให้รู้สึกปลอดภัยขึ้น
เมื่อขึ้นรถแล้ว ทั้งสี่คนเลือกนั่งแถวหลังสุด เพราะสถานการณ์ของจินจือค่อนข้างพิเศษ หากนั่งแถวหน้า ผู้โดยสารขึ้นลงกันไปมา คงทำให้เธอกระสับกระส่ายและหวาดกลัว
จนกระทั่งรถออกเดินทาง จินจือถึงกล้าเงยหน้าขึ้น แอบมองผู้โดยสารด้านหน้าจากใต้หมวก
ศีรษะด้านหลังของแต่ละคนที่ไม่มีดวงตาให้เห็นทำให้เธอรู้สึกสงบลงบ้าง แต่ผู้โดยสารที่ยืนอยู่พอหันกลับมามองด้านหลังด้วยความสงสัยเป็นครั้งคราว ก็ทำให้เธอสะดุ้งราวนกที่ถูกสายธนูเล็ง รีบก้มหน้าซ่อนตัว