หลี่เป่าจวินเปลี่ยนสีหน้าแทบจะทันที ระหว่างทางเขาพร่ำเตือนจางหรงอิงไม่หยุด ให้ใจเย็น ๆ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด แต่พอประตูถูกถีบเปิด เขากลับเป็นคนที่เดือดดาลยิ่งกว่าใคร
หลิวเจียงเทาสะดุ้งเหมือนโดนไฟช็อต รีบปล่อยมือเฉินกั๋วฟาง แล้วมองหลี่เป่าจวินอย่างหวาดระแวง ก่อนลงมือกับเฉินกั๋วฟาง เขาย่อมสืบเรื่องหลี่เป่าจวินมาบ้างแล้ว
เขารู้ดีว่าหลี่เป่าจวินเป็นนักเลงหัวไม้ อารมณ์ร้อน แค่ไม่สบใจก็พร้อมลงมือ เป็นพวกไม่กลัวตาย แถมประวัติการต่อยตีตรวจสอบได้
หลิวเจียงเทาทำงานร่วมกับเฉินกั๋วฟางมาสองสามปี มักเป็นฝ่ายเข้ามาปลอบโยนและแสดงความห่วงใย ถามไถ่ชีวิตของเธอ ทั้งสองต้องเดินทางไปทำงานต่างถิ่นด้วยกันอยู่บ่อยครั้ง ระหว่างทางที่น่าเบื่อหน่าย เมื่อได้รับความเอาใจใส่จากหลิวเจียงเทา เฉินกั๋วฟางก็มักเปิดใจ เล่าเรื่องชีวิตคู่ที่ไม่มีความสุขให้เขาฟัง
เฉินกั๋วฟางขยายความเลวร้ายและความเกเรของหลี่เป่าจวินเสียจนเกินจริง ในใจหลิวเจียงเทา หลี่เป่าจวินจึงเป็นนักเลงอารมณ์ร้อนที่ฆ่าคนวางเพลิงได้
“คะ...คุณจะทำอะไร?” หลิวเจียงเทาถามอย่างกระวนกระวาย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเผชิญหน้ากับหลี่เป่าจวินเร็วขนาดนี้ แผนของเขาคือทำตัวเป็นคนมองไม่เห็น ปล่อยให้ตระกูลเฉินจัดการเรื่องหย่า ส่วนตัวเองก็นั่งรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ ได้เกาะต้นไม้ใหญ่ตระกูลเฉิน
แต่ตอนนี้ หลี่เป่าจวินกลับบุกเข้ามาแล้ว
หลิวเจียงเทาทั้งประหม่าและหวาดกลัว สมองขาวโพลน สายตาเผลอหันไปมองแม่เฉินโดยไม่รู้ตัว “คุณไม่ได้บอกว่าเขาไปซื้อข้าวหรือครับ?”