“ไม่มีครับ ผมเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล ก็ถูกแม่ยายใช้ให้ออกไปซื้อข้าวแล้ว แม่ยายบอกว่ากั๋วฟางเพิ่งหลับ อย่าไปกวนเธอ” หลี่เป่าจวินตอบตามตรง
จางหรงอิงคว้าแขนเขาแล้วลากกลับไปทันที
“รีบหน่อย เร็วเข้า!”
หลี่เป่าจวินถูกกระชากจนเซ “แม่ครับ ผมยังไม่ได้ซื้อข้าวเลย”
“ซื้อบ้าซื้อบออะไร ตอนนี้ยังจะกินข้าวอีก กินแม่แกหรือไง หา แม่แกจะกินไหม ไอ้โง่!
บ้านเฉินอยู่ใกล้ เฉินกั๋วฟางกำลังนอน แม่ยายแกไม่รู้จักกลับบ้านไปเอาข้าวมาให้หรือไง?
ต่อให้แม่ยายแกไม่ว่าง พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเฉินกั๋วฟางก็เอามาให้ได้ จะต้องให้นายวิ่งไปซื้อถึงร้านอาหารรัฐทำไม!”
จางหรงอิงแอบด่าอยู่ในใจ พวกนี้แต่ละคนไม่หลี่เป่าห่ายก็หลี่เป่าจวิน เป็นพวกโดนเมียสวมเขาทั้งนั้น
หลี่เป่าห่ายก็ช่างเถอะ จ้าวฟางซิ่วก็แค่หลอกเอาของกินของใช้ ใช้เงินเขาไปบ้าง
แต่หลี่เป่าจวินนี่มันโดนสวมเขาจนเขียวปี๋ เมียตั้งท้องลูกคนอื่นแล้วยังรับใช้เมียท้องแก่เหมือนวัวเหมือนควาย แถมยังซื้อข้าวให้กินอีก
โรงพยาบาลมีโรงอาหารอยู่ชั้นล่าง แต่กลับถูกใช้ให้ไปซื้อข้าวไกลขนาดนี้ ซื้อไปให้ชู้กินหรือไง?
“แม่ ทำอะไรครับ?” หลี่เป่าจวินแรงเยอะ ถ้าเขาขัดขืน ต่อให้มีจางหรงอิงสามคนก็สู้เขาไม่ไหว
จางหรงอิงตอบ “จะทำอะไรล่ะ ไปจับคนเลวไง เร็วเข้า ถ้าไปช้าก็หนีไปแล้ว”
ครั้งนี้จางหรงอิงจะต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา ยืนอยู่บนจุดที่มีเหตุผลที่สุดจนบ้านเฉินเถียงไม่ออก ไม่เหมือนชาติก่อนที่ทันทีหลังจากจับเรื่องนี้ได้ หลี่เป่าจวินก็ถูกจับเข้าคุกเพราะทำร้ายคน บ้านหลี่ต้องอดทนต่อการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมสารพัดเพื่อช่วยเขา