สามฝ่ามือตบติดกัน จนศีรษะแข็งทื่อที่เชิดค้างของหลี่เป่าจวินก้มลงไป
แม่เฉินเห็นจางหรงอิงที่กำลังวางท่าองอาจอยู่ตรงหน้า ก็ถอยไปทางลูกสาวสองก้าวโดยไม่รู้ตัว แววหวาดกลัววาบผ่านดวงตา
เธอมองจางหรงอิงผิดไป เมื่อก่อนคิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนพูดง่าย แต่คนที่เลี้ยงหลี่เป่าจวินให้กลายเป็นนักเลงแบบนี้ได้ จางหรงอิงจะเป็นคนดีอะไรไปได้
ไม่ใช่มีคำกล่าวหรอกหรือว่า คานบนไม่ตรง คานล่างก็เอียงตาม มีแต่หญิงปากจัดเท่านั้นแหละที่ให้กำเนิดนักเลง
ในที่สุดจางหรงอิงก็สยบหลี่เป่าจวินได้ เธอเองก็โล่งใจไปมาก การใช้กำลังสู้กับตระกูลเฉินที่มีฐานะสูงส่งนั้นสู้ไม่ได้หรอก อีกฝ่ายมีอำนาจ หลิวเจียงเทาต่อยได้ แต่จะต่อยหนักเกินไปไม่ได้ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็หาโอกาสซ้อมตอนลับตาคน อย่างน้อยก็ห้ามลงมือให้ใครเอาผิดได้ต่อหน้าต่อตา
ต่อหน้าผู้คนมากมายแบบนี้ ทั้งยังไม่มีหลักฐานแน่นหนา ก็ซ้อมอีกฝ่ายจนปางตาย ตระกูลเฉินก็จะทำเหมือนชาติก่อน ใช้ข้อหาทำร้ายร่างกายโยนหลี่เป่าจวินเข้าคุก
เดิมทีตระกูลหลี่เป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่ไม่นานก็จะถูกกดจนไม่มีทางลืมตาอ้าปากได้
เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะทำใจมองหลี่เป่าจวินตายได้
เห็นว่าความดุดันบนตัวหลี่เป่าจวินสงบลงไปไม่น้อย จางหรงอิงจึงหันไปมองแม่ลูกตระกูลเฉินกับหลิวเจียงเทา
เฉินกั๋วฟางยืนบังหลิวเจียงเทาไว้ราวกับกำลังปกป้องลูกน้อย
หลี่เป่าจวินเดือดดาลขึ้นมาอีกครั้งทันที เขาตะโกนลั่นว่า “เฉินกั๋วฟาง!!!”
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาคบกับเฉินกั๋วฟาง ครอบครัวเฉินเคยคัดค้านเรื่องของเขากับเธอจนมาหาเขาถึงที่ เฉินกั๋วฟางก็ปกป้องเขาไว้ข้างหลังเหมือนที่กำลังปกป้องหลิวเจียงเทาอยู่ตอนนี้ เธอพูดกับพี่ชายใหญ่ของตระกูลเฉินอย่างดุดันว่า “อย่ามายุ่งกับเขา ฉันเลือกเขาเอง ฉันชอบเขา ฉันจะอยู่กับเขา!”