แม่เฉินได้ยินคำพูดของจางหรงอิง รูม่านตาก็หดวูบ ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น
แม้เธอจะเป็นคนหัวโบราณ และคิดว่าเรื่องที่เฉินกั๋วฟางทำช่างน่าอับอาย ผิดศีลธรรม จนทำให้เธอรู้สึกเสื่อมเสียเกียรติ
แต่ถึงอย่างไรเฉินกั๋วฟางก็เป็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เล็ก ช่วงหลายปีมานี้ก็ใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานจริง ๆ ในฐานะแม่ เธอจะทนมองเฉินกั๋วฟางตายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร
เพราะคำวิงวอนของเฉินกั๋วฟาง แม่เฉินจึงไปตามหลิวเจียงเทามา ตั้งใจให้พวกเขาหารือกันหาข้อสรุป แล้วรีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด
แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะบังเอิญขนาดนี้ หลิวเจียงเทามาถึงพอดี ก็ถูกคนบ้านหลี่ขวางไว้ที่โรงพยาบาล แถมเรื่องยังบานปลายจนควบคุมไม่อยู่
ถ้ารู้ว่าจะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ เมื่อคืนเธอก็ควรบอกคนในบ้านตรง ๆ ไปแล้ว ด้วยความสามารถของสามีและลูกชาย เรื่องคงไม่ลงเอยเช่นนี้
เมื่อนึกถึงผลที่จะตามมาหลังเรื่องแดงขึ้นมา ชื่อเสียงของเฉินกั๋วฟางก็ป่นปี้ ตระกูลเฉินยังพลอยเดือดร้อนไปด้วย ส่วนเธอก็จะถูกตราหน้าว่าช่วยลูกสาวปกปิดเรื่องคบชู้ แถมยังอาจกระทบงานของลูกชาย จนถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ
แล้วทางลูกสาวคนโตล่ะ ทางบ้านสามีของเธอ...
ไม่ ไม่...
แม่เฉินแค่คิดก็ขาอ่อนแล้ว
เธอเอ่ยเสียงไม่มั่นใจ «แม่สามี...»
จางหรงอิงกลอกตา «ตอนนี้รู้จักเรียกแม่สามีแล้วหรือ? ไม่มีประโยชน์หรอก
หลายปีมานี้หลี่เป่าจวินอยากทำตัวเป็นหมารับใช้ต่อหน้าพวกคุณ ฉันก็ห้ามไม่ได้ เฉินกั๋วฟางดูแคลนบ้านหลี่ของเรา ฉันก็ไม่สนอยู่แล้ว คนที่ใช้ชีวิตกับเธอคือหลี่เป่าจวิน สิ่งที่เขาต้องทนก็เป็นเรื่องที่เขาสมควรแล้ว...»