คุยกันอยู่พักใหญ่ จางหรงอิงถึงได้เข้าใจเรื่องราว
เรื่องมันเริ่มจากครั้งหนึ่งเหอเสี่ยวหม่านเป็นไข้ ไม่สบาย หงโก่วขี่จักรยานออกไป เหอเสี่ยวหม่านนึกว่าเขาไปซื้อกับข้าว ที่ไหนได้หงโก่วกลับไปดื่มเหล้ากับหลี่เป่าจวินพวกนั้น กว่าจะกลับบ้านก็เที่ยงคืน
เหอเสี่ยวหม่านทะเลาะกับเขายกใหญ่ ถามว่า “ฉันนึกว่าคุณไปซื้อกับข้าว ที่แท้ไปดื่มเหล้ากับพวกเขา แล้วเคยคิดบ้างไหมว่าฉันกับลูกจะกินอะไร?”
หงโก่วอาศัยฤทธิ์เหล้าที่ขึ้นหัว ตะคอกใส่เหอเสี่ยวหม่านว่า “เธออยากกินอะไรก็กินสิ เป็นแม่คนแล้วจะปล่อยให้ลูกอดได้หรือไง ไม่มีฉันแล้วเธออยู่ไม่ได้หรือ?”
เพราะคำพูดประโยคนี้ หลังจากนั้นเหอเสี่ยวหม่านก็ไม่ยอมพูดดี ๆ กับเขาอีก เอาแต่เรียกร้องเงินอย่างไม่ลดละ ถ้ายังไม่ถึงวันจ่ายเงินเดือนก็ให้เขาไปยืม ถ้ายืมไม่ได้ก็หย่า ทิ้งลูกแล้วเดินจากไป ไม่พูดพล่ามสักคำ
ก่อนหน้านี้เธอเคยทิ้งลูกไว้กับทีมก่อสร้างพี่น้อง บางครั้งในทีมไม่มีใครอยู่ พอถูกหลี่เป่าจวินด่ากรอกหูอยู่สองสามคำ หลังจากนั้นเหอเสี่ยวหม่านก็เอาลูกมาทิ้งไว้กับฟาจื่อโดยตรง
หน้าประตู เหอเสี่ยวหม่านอุ้มหนานหนาน เดินตามหลังอวี๋เฟิ่งอิงเข้ามาอย่างไม่เต็มใจ
หร่วนฟางจูงเหวินเสียงเดินตามหลังเหอเสี่ยวหม่านมา
เสี่ยวผิงกั่วที่อยู่ในอ้อมแขนหงโก่วเห็นแม่เข้ามา ก็ยื่นมือหาเหอเสี่ยวหม่าน ปากจู๋เตรียมจะร้องไห้
“ป้าจาง” เหอเสี่ยวหม่านทักจางหรงอิง ก่อนจะกลอกตาใส่หงโก่ว ทำเอาหงโก่วโกรธจนหน้าเขียว
“หงโก่ว หงโก่ว ไป ๆ ไปไซต์งานกับฉัน” หลี่เป่าจวินรีบดึงหงโก่วไว้ กลัวว่าเขาจะโมโหแล้วทำให้เหอเสี่ยวหม่านหนีไปอีก