“หรูจาง ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?”
เสียงพ่อหร่วนดังมาจากนอกประตู เสียงทะเลาะกันระหว่างแม่หร่วนกับหร่วนฟางในห้องก็พลันเงียบกริบ
ใบหน้าของหร่วนฟางซีดเผือดในทันที เธอรีบวิ่งไปเปิดประตู
แววตาของแม่หร่วนเองก็เผยความตื่นตระหนก
“พี่หรูจาง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?” หร่วนฟางฝืนยิ้มอย่างเกร็ง ๆ แล้วถามเสียงกระวนกระวาย
ชิวผิงเพียงจ้องเธอเงียบ ๆ อยู่สองวินาที จนหร่วนฟางเหงื่อเย็นผุดเต็มแผ่นหลัง
เขาไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังแล้วก้าวฉับ ๆ จากไป
หัวใจของหร่วนฟางร่วงวูบ ราวกับตกจากที่สูง เธอยื่นมือออกไปคว้าชิวผิงโดยไม่รู้ตัว “พี่หรูจาง พี่หรูจาง ฟังฉันก่อน...”
เสียงของเธอสั่นระริกปนสะอื้น
แต่ชิวผิงไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาเดินเร็วมาก เพราะกลัวว่าตัวเองจะอดใจไม่ไหว ลงมือกับพวกนั้นเข้า
เสียงร้องไห้ของภรรยาและเสียงตะโกนของพ่อตาดังไล่หลังมา เขากลับทำเหมือนไม่ได้ยิน
ในหัวมีแต่ถ้อยคำเชือดเฉือนที่เพิ่งได้ยินจากปากแม่ยาย
“ที่บ้านเธอก็ไม่มีผู้ใหญ่ ไม่มีใครสั่งสอนสินะ”
“ไม่รู้จักดูสีหน้าคนอื่น แล้วยังจะเสนอตัวเข้าหาทำไม?”
“เอาแต่คิดจะมาอยู่บ้านคนอื่นฟรี ๆ สู้รีบหาครอบครัวแต่งเข้าไปไม่ดีกว่าหรือ จะได้ไม่ต้องตาแคบคอยจ้องบ้านของหลานชายกับหลานสะใภ้ ไร้ขอบเขตจริง ๆ”
ชิวผิงไม่ต้องจินตนาการให้มากความ ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวแล้ว
แม่หร่วนมองน้าสาวของเขาจากที่สูง ถ้อยคำที่หลุดจากปากแทงใจคนยิ่งนัก “ตอนนั้นเธอเป็นคนพูดเองว่าจะรีบแต่งออกไปให้เร็วที่สุด”
ส่วนน้าสาวของเขาหดคอด้วยความหวาดกลัว ตอบอย่างระมัดระวัง “ฉัน...ฉันกำลังดู ๆ คนอยู่ค่ะ...”