หร่วนฟางหน้าซีดเผือด
เธอนึกย้อนถึงหลังแต่งงาน ตอนนั้นโต้วเหมยจากไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย โดยไม่ได้บอกกล่าวอะไรสักคำ
“แม่ แม่ไปพูดอะไรกับเธอหรือเปล่า? เธอถึงได้ไปเพราะแม่พูดอะไรกับเธอใช่ไหม?” น้ำเสียงของหร่วนฟางแหลมสูง แถมยังปิดบังความตื่นตระหนกไม่มิด
หร่วนฟางเผลอบีบลูกเข้า เด็กน้อยจึงร้องไห้จ้าขึ้นมา
แม่หร่วนรีบแย่งเด็กมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน แล้วตะโกนใส่หร่วนฟางว่า “ทำอะไรของแกน่ะ? แกบีบเหวินเสียงจนเจ็บแล้วนะ เพื่อญาติห่างไกลที่แทบไม่เกี่ยวข้องกัน จำเป็นต้องทำขนาดนี้ไหม? คนเป็นแม่เขาทำกันแบบนี้หรือ?”
หร่วนฟางไม่อาจสงบใจลงได้อีกต่อไป
เธอรู้ดีว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา สามีทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากแค่ไหนเพื่อตามหาหวงโต้วเหมย กลางดึกเขายังลุกขึ้นมาสูบบุหรี่ตั้งเท่าไร เธอรู้ดีกว่าใคร
ถ้าหวงโต้วเหมยจากไปเพราะแม่ของเธอ...
หร่วนฟางไม่กล้าแม้แต่จะคิด
“แม่ตกลงไปพูดอะไรกับเธอ? แม่กับเธอเป็นอะไรกัน ถึงมีสิทธิ์ไปสั่งสอนเธอ?” หร่วนฟางพูดรัวเร็ว
สีหน้าแม่หร่วนพลันมืดครึ้ม
เธอตบหลังเด็กในอ้อมแขนเบา ๆ พลางพูดกับหร่วนฟางว่า “แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? พูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง แม่เป็นแม่แก ไม่ใช่ศัตรูของแกนะ”
ตั้งแต่หร่วนฟางเริ่มคุยเรื่องแต่งงานกับหรูจาง แม่ก็จู้จี้จับผิดหรูจางกับอาสาวสารพัด
โดยเฉพาะกับอาสาว ความรังเกียจนั้นแสดงออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง
เมื่อนึกถึงนิสัยของแม่แล้ว หร่วนฟางก็สั่นเทาขณะถามย้ำอีกครั้ง
“แม่ตกลงไปพูดอะไรกับเธอ? แม่ไล่เธอไปใช่ไหม?