หลี่เป่าจวินเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองคุกเข่าลงแล้ว จึงเอ่ยกับจางหรงอิงอย่างอึกอักว่า “แม่ ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ผมไปด้วยก็ได้ พอดีช่วงนี้ใกล้สิ้นปี ไม่ต้องทำงานแล้ว ผมจะไปช่วยดูจินจือให้”
จินจือดึงชายแขนเสื้อจางหรงอิงเบา ๆ “อาสะใภ้ ให้ฉันไปเถอะ ฉันอยากไปตามหาโต้วเหมย ชิวผิงพูดถูก ตอนนี้โต้วเหมยกำลังหลบหน้าเขา ถ้าให้เขาไปตามหา โต้วเหมยอาจไม่ยอมเจอเขาก็ได้
ฉันอยากให้เธอกลับมา ข้างนอกไม่มีใครที่เธอรู้จัก จะดีเหมือนบ้านได้ยังไง”
“ใช่ครับแม่ ยังมีผมคอยดูแลอยู่นี่นา” หลี่เป่าจวินรีบยืนยัน
จางหรงอิงถลึงตาใส่หลี่เป่าจวินอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าไม่มีแกยังจะดีเสียกว่า เพราะมีแกไปด้วย ฉันถึงยิ่งไม่วางใจ”
จินจือจับมือจางหรงอิงแล้วเขย่าอย่างน่าสงสาร “อาสะใภ้~ ฉันเป็นห่วงโต้วเหมยจริง ๆ นะ”
จางหรงอิงสะบัดมือ “โอ๊ย ไป ๆ ๆ อยากไปก็ไปสิ น่ารำคาญจริง แต่ละคนทำไมมีเรื่องกันเยอะแยะขนาดนี้? เรื่องในบ้านฉันยังห่วงไม่หมดเลย ทั้งคนนั้นคนนี้ ฉันติดหนี้พวกแกหรือไง”
ชิวผิงไม่สนใจคำบ่นของจางหรงอิงแม้แต่น้อย เขากล่าวขอบคุณด้วยสีหน้าซาบซึ้ง
“ขอบคุณครับอาสะใภ้ บุญคุณครั้งนี้ผมจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ วางใจได้เลย ผมจะดูแลจินจือให้ดี ไม่ให้เส้นผมสักเส้นร่วงเลยครับ”
จางหรงอิงโบกมือ “ไม่ต้องให้แกดูแล”
สีหน้าของชิวผิงชะงักค้างไปเล็กน้อย
วินาทีถัดมา จางหรงอิงก็พูดว่า “ฉันดูแลเอง ฉันก็จะไปด้วย”
นี่ก็ปลายปี 1993 แล้ว ไม่รู้ว่าทางใต้พัฒนาไปถึงไหนกันบ้าง ชาติก่อนนอกจากเซี่ยงไฮ้กับเมืองเป่าหลิ่ง จางหรงอิงก็ไม่เคยย่างเท้าไปที่อื่นเลย