พอหลี่จินเฉียงเห็นย่าหลี่ล้มลง ก็รีบเข้าไปรับไว้
“แม่!!!”
เสียงร้องอันโหยหวนทำให้คนบ้านฟางพากันตกใจ ทุกคนเบิกตากว้าง มองพวกเขาอย่างตะลึงงัน
แม่ฟางเอ่ยเสียงเบาด้วยความกระวนกระวาย “เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ยายแกยังเสียงดังมีเรี่ยวแรง กระโดดโลดเต้นไปทั่วอยู่เลย ทำไมร้องไปเรื่อย ๆ แล้วถึงล้มลงได้ล่ะ ต่อให้จะขึ้นเขา ก็ไม่ควรเลือกเวลานี้สิ”
พี่สะใภ้ใหญ่ฟางเองก็เริ่มหวั่นใจ “แม่ เราคงไม่ได้ทำให้คนตายหรอกนะ?”
ย่าหลี่รู้สึกได้ว่าร่างเล็ก ๆ ของตัวเองถูกลูกชายคนเล็กโอบไว้ในอ้อมแขน หัวใจที่แขวนอยู่ถึงได้สงบลง นางกลัวว่าคนกลุ่มนี้จะไม่มีใครตาไวพอ แล้วปล่อยให้นางกระแทกพื้นต่างหาก
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง นางคงได้ไปพบตาแก่ของนางแน่
เห็นไหมว่าผ่านมาตั้งหลายปี ลูกชายคนเล็กของนางก็ยังดีที่สุด คอยใส่ใจแม่เฒ่าคนนี้อยู่ตลอดเวลา
หัวหน้าฝ่ายสตรีกับหัวหน้าหวงรีบเข้ามาล้อม “คุณย่า ไม่เป็นไรใช่ไหม? เป็นอะไรไป?”
หลี่จินหมินเองก็เบียดเข้ามาข้างตัวนาง พลางร้องเรียกอย่างร้อนใจ “แม่!!!”
หลี่เป่าเฉวียนกับหลี่เป่าชุ่ยต่างก็ร้องเรียกย่าตามไปด้วย
ย่าหลี่แอบยกมือหยิกหลี่จินเฉียงทีหนึ่ง
หลี่จินเฉียงถึงได้ตั้งสติ หันไปพูดกับคนบ้านฟาง “ถ้าแม่ผมเป็นอะไรไป พวกคุณไม่มีใครหนีรอดแน่”
พูดจบ เขาก็ช่วยหลี่จินหมินกับน้องชายอีกคนอุ้มย่าออกไปทันที
หัวหน้าฝ่ายสตรีรีบหลีกทาง “เร็วเข้า รีบพาไปโรงพยาบาล!”
หลี่เป่าชุ่ยกับหลี่เป่าเฉวียนตามไปข้างหลัง พวกเธอเติบโตมากับย่าหลี่ที่เลี้ยงดูมาด้วยมือตั้งแต่เล็ก จึงผูกพันกับนางมาก