บ้านหลี่กับบ้านฟางทะเลาะกันดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ
ย่าหลี่รับหน้าที่รั้งหัวหน้าฝ่ายสตรีไว้ พลางร้องไห้โฮ
หัวหน้าสำนักงานเขตร้อนใจจนแทบกระทืบเท้าอยู่คนเดียว “เงียบ! ทุกคนเงียบให้หมด ห้ามทะเลาะกัน ห้ามทะเลาะกันอีก!”
ไม่มีใครฟังเขาสักคน ต่างฝ่ายต่างเล็งเป้าหมายแล้วด่ากราดใส่กันไม่หยุด
จางหรงอิงด่ากับแม่ฟาง “ครอบครัวแบบพวกคุณน่ะ ใครเขาอยากได้กัน ยังจะมีพ่อผัวแม่ผัวอีก ฝันไปเถอะ พวกคุณยังมาดูถูกพวกเราอีกหรือ คิดว่าพวกคุณเป็นใครกัน! ใช้คนเหมือนวัวควายยังหาว่าทำงานช้า ต่อให้เป็นไก่เป็นเป็ดก็ยังรังเกียจว่าแก่!”
ถังหงเหมยก็เปิดศึกกับพี่สะใภ้ใหญ่ฟางแล้ว เธอฮัมเพลงทำนองประชดประชันที่ไม่รู้ไปได้มาจากไหน
“บางคนคิดจะบวชทุกวัน บางคนคิดจะนอกใจทุกวัน บางคนคิดถึงน้องสามี...
โอ้โห~ ผู้หญิงดี ๆ ขึ้นสวรรค์ไป ผู้หญิงร้าย ๆ มัวแต่นับเงิน~”
จางหรงอิงฉวยจังหวะหันไปเสริม “คุณรู้อะไร! สองคนมาอยู่ด้วยกันไม่ได้แปลว่ารักกันเสมอไป อาจเป็นเพราะป่วยก็ได้ ถ้าไม่ป่วย ใครจะทำเรื่องเลวทรามอย่างพี่สะใภ้กับน้องสามีได้ลงคอ!”
บ้านของอาสาวฟางกับอาฟางถอยไปยืนอยู่ด้านหลังแล้ว แม้พวกเขาจะเป็นพี่น้องกับพ่อฟาง แต่ถ้าพูดกันตามตรง เรื่องวันนี้บ้านฟางเป็นฝ่ายผิดจริง ๆ
ถ้าไม่เห็นด้วยก็ควรปฏิเสธให้ดี ๆ แต่กลับรับปากว่าจะออกเงินบ้านละ 1,000 หยวนเพื่อซื้อบ้าน สุดท้ายก็หลอกล่ออีกฝ่าย วางกับดักให้เขา
วางกับดักก็แล้วไปเถอะ ยังถูกจับได้อีก ถ้าเรื่องเกิดแค่ในร้านอาหาร พวกเขาคงยืนอยู่ข้างพ่อฟางแน่ แต่ตอนนี้เรื่องบานปลายแล้ว เมื่อครู่หัวหน้าสำนักงานเขตก็บอกว่าจะเอาเรื่องไปถึงที่ทำงาน พวกเขาเสียหน้าแบบนั้นไม่ไหว