จินจือคอยดูแลอยู่ในห้องพักผู้ป่วย นั่งเป็นเพื่อนพูดคุยกับเธอ
ตอนอยู่หยางเฉิง หมอเคยกำชับเรื่องอาหารการกินไว้แล้วว่าต้องระวังเป็นพิเศษ คราวนี้ชิวผิงใส่ใจมาก ก่อนผ่าตัดเขาตั้งใจไปถามหมอมาเรียบร้อย
หมอบอกว่าต้องกินอาหารที่ช่วยให้แผลสมาน และหลีกเลี่ยงอาหารที่กระตุ้นให้แผลเป็นนูนอย่างเคร่งครัด
ถ้าอยากให้เนื้อเยื่อขึ้นดีและรอยแผลเป็นจางลง หมอแนะนำให้กินอาหารโปรตีนสูง เช่น ปลานึ่ง เนื้ออกไก่ ไข่ นม และน้ำเต้าหู้ กินพวกนี้แล้วแผลจะหายเร็วและมีโอกาสทิ้งรอยแผลเป็นน้อย
ส่วนผลไม้ที่มีวิตามินซี อย่างกีวี ส้ม สตรอว์เบอร์รี และแอปเปิล จะช่วยสร้างคอลลาเจนและลดการสะสมของเม็ดสีในรอยแผลเป็น
ถ้าอยากให้แผลสมานเร็ว ก็ให้กินอาหารที่มีสังกะสี หมอบอกว่ามีเมล็ดฟักทอง เนื้อไม่ติดมัน และไข่แดง
ส่วนอาหารที่ช่วยซ่อมแซมผิวก็มีคากิ เอ็นวัว เห็ดหูหนูขาว และหนังหมู
ชิวผิงจดทุกอย่างลงสมุด จากนั้นก็ซื้อนมกับผลไม้มาวางไว้ในห้องพักผู้ป่วย ส่วนตัวเองไปซื้อผักที่ตลาด แล้วกลับไปทำอาหารที่บ้านเช่า
จินจือหั่นกีวีแล้วบดเนื้อผลไม้ให้ละเอียด ก่อนค่อย ๆ ป้อนเข้าปากโต้วเหมยทีละนิด
“รีบกินสิ อันนี้มีวิตามินซี หมอบอกแล้วว่ากินเข้าไป รอยแผลเป็นจะได้ไม่คล้ำ พอหายดีแล้ว เนื้อก็จะขึ้นมาเหมือนเมื่อก่อน”
โต้วเหมยทำตามอย่างว่าง่าย พยายามอ้าปากแง้มเพียงนิดเดียว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ถามเสียงเบาด้วยความกังวลว่า “จินจือ เสียเงินไปเยอะแล้วใช่ไหม? เมื่อวานฉันได้ยินคนป่วยคนหนึ่งบอกว่าที่นี่แพงมาก”
จินจือชะงักไปเล็กน้อย “ชิวผิงมีเงิน เธอดูถูกใครอยู่ล่ะ ตอนนี้เขาเป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้วนะ”