“พ่อ พี่สะใภ้ เตรียมกินข้าวได้แล้วนะ~”
หลี่เป่าจวินสวมผ้ากันเปื้อน วิ่งออกมาจากครัวพลางยิ้มแจ้งทุกคน
แม่เฉินได้ยินดังนั้นก็หันไปบอกทุกคนว่า “เก็บไพ่กันได้แล้ว ไม่เล่นแล้ว ไว้กินข้าวเสร็จค่อยเล่นต่อ”
เฉินกั๋วฟางบอกหลี่เป่าจวินว่า “ตักน้ำออกมาให้ทุกคนล้างมือด้วย”
หลี่เป่าจวินขานรับ ก่อนจะวิ่งเข้าครัวไปยกกะละมังออกมา “ล้างมือทางนี้นะครับ”
เขาตะโกนบอกทุกคนแล้วก็เข้าไปยกอาหารออกมา
พ่อแม่เฉิน พี่ชายคนโตของตระกูลเฉินกับภรรยาและลูกสองคน รวมสี่คน พี่เขยของตระกูลเฉินกับภรรยาและลูกสองคนก็อีกสี่คน บวกกับเฉินกั๋วฟางและหลี่เป่าจวิน รวมแล้วกว่าสิบคน หลี่เป่าจวินทำกับข้าวจานใหญ่ถึงหกอย่าง แถมยังให้ปริมาณมาอย่างเต็มที่
เฉินกั๋วฟางนั่งสั่งหลี่เป่าจวินให้วุ่นวายไปหมด ราวกับตัวเองเป็นคุณชายใหญ่ ทั้งให้หยิบตะเกียบ ทั้งให้เอาทัพพีมา ทั้งตักข้าวให้เด็ก ๆ
ปกติเฉินกั๋วฟางก็ชอบสั่งหลี่เป่าจวินแบบนี้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองมีอำนาจเหนือเขา แต่ไม่เคยทำเกินเลยเหมือนครั้งนี้
ทุกคนต่างมองด้วยความประหลาดใจ แม้แต่พ่อเฉินยังอดพูดไม่ได้ว่า “พอแล้ว ๆ ให้เป่าจวินนั่งเถอะ คนกันเองทั้งนั้น อยากได้อะไรก็หยิบเอง ทุกคนก็รู้ว่าอยู่ตรงไหน”
พี่ชายคนโตของเฉินรีบรับคำ พลางเลื่อนเก้าอี้ข้างตัวออก “ใช่ ๆ เป่าจวิน มานั่งตรงนี้ วันนี้เหนื่อยแย่เลย เดี๋ยวดื่มกับพ่อสักสองแก้วนะ”
หลี่เป่าจวินยิ้มแป้น “ได้ครับ ขอผมถอดผ้ากันเปื้อนก่อน”
พอแก้ผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าไปในครัว เรี่ยวแรงและชีวิตชีวาของเขาก็พลันเหือดหาย เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องใช้ชีวิตแบบนี้ หลายคนอิจฉาที่เขาได้แต่งงานกับลูกสาวตระกูลใหญ่ อิจฉาที่มีครอบครัวภรรยาดี ๆ แต่รสชาติของเรื่องนี้มีเพียงเขาที่รู้ดี