หลี่เป่าจวินรินเหล้าใส่แก้วให้ตัวเองอย่างไร้ความรู้สึก ก่อนจะยกขึ้นดื่มรวดเดียว
ไม่มีความหมายเลย... ไม่มีความหมายจริง ๆ
ความหยิ่งผยองและทะนงตนที่เคยมี ถูกตระกูลเฉินขัดเกลาจนไม่เหลือแม้แต่น้อยตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่รู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร ทุกคนถึงจะพอใจ
ทางนั้น แม่เฉินกำลังดึงเฉินกั๋วฟางมาปลอบ ส่วนทางนี้ พี่สาวคนโตก็กำลังทะเลาะกับพี่เขย พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ได้แต่ช่วยกันรั้งคนละคนแล้วปลอบประโลม
พ่อเฉินโมโหจนตบโต๊ะด่าลั่น “ถ้าไม่อยากอยู่บ้านนี้ก็ไสหัวออกไปให้หมด!”
เฉินกั๋วฟางร้องไห้ด้วยความน้อยใจ เธอไม่ยอมรับ แต่พูดออกมาไม่ได้ ได้แต่ระบายความคับแค้นในใจผ่านเรื่องอื่น ความรู้สึกแตกต่างอย่างมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธออับจนหนทาง และยิ่งนานวันก็ยิ่งหงุดหงิดง่าย
ทั้งที่ชาติกำเนิดดี เป็นลูกที่พ่อแม่รักที่สุด เรียนก็เก่ง ใคร ๆ ก็เอ็นดู แล้วทำไมสุดท้ายถึงกลายเป็นคนที่ใช้ชีวิตได้แย่ที่สุดในบ้าน แม้แต่พี่สาวคนโตที่ตั้งแต่เด็กก็ไม่เป็นที่ชื่นชอบ แถมยังทึ่มทื่อ ก็ยังข่มเธอได้
ลูกไล่กลุ่มที่เคยวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ ตอนนี้ต่างกลายเป็นคนที่เธอได้แต่มองขึ้นไปหา
พี่สาวคนโตเองก็ร้องไห้จนตาแดง “ตั้งแต่เด็กพวกคุณก็ลำเอียงเข้าข้างเธอ อะไร ๆ ก็ให้ฉันยอมเธอ ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนดึงดันจะแต่งงานเอง ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง ตอนนี้ทำท่าแบบนี้ให้ใครดู ใครติดค้างเธอกัน?
อยากได้โน่นอยากได้นี่ ก่อนหน้านี้ก็เอาแต่ไล่ตามความรักของตัวเอง ตอนนี้กลับไม่พอใจที่พี่น้องอย่างพวกเรากดหัวเธอ แล้วไง? หรือว่าเธอใช้ชีวิตไม่ดี พวกเราก็ห้ามมีชีวิตดี ๆ ด้วย?
พวกคุณเอาแต่ห่วงเธอ ตลอดหลายปีมานี้ อะไรที่ควรช่วยหรือไม่ควรช่วยก็ช่วยไปหมด แล้วฉันล่ะ เคยถามฉันบ้างไหม? ถึงฉันจะแต่งงานได้ดีกว่าเธอ แต่พวกคุณเคยเข้าใจบ้างไหมว่าฉันใช้ชีวิตยังไง?”