หลี่เป่าห่ายฟังหลี่เป่าจวินพูดถึงคำว่า “เรือกลางสายน้ำเรียกร้องจุมพิตจากเธอ” จู่ ๆ ก็อดนึกถึงหมวกเขียวบนหัวตัวเองกับความรักที่แตกหักไม่ได้
หลี่เป่าจวินเห็นแววเศร้าหมองในดวงตาของเขา ก็แอบคิดในใจว่า ไอ้หมอนี่ ดูท่าจะรักจริงไม่น้อยเลย
พี่สะใภ้ใหญ่ฟางถูกสายตาประหลาดใจของทุกคนจับจ้อง ทั้งอับอายทั้งโกรธ พอนึกถึงสถานการณ์ยุ่งเหยิงนี้ก็ได้แต่ย่อตัวลงกอดลูกชายแล้วร้องไห้โฮ
“ฮือ ๆ ๆ พ่อของลูก ทำไมไม่พาแม่ไปด้วยล่ะ ทิ้งให้แม่ลูกกำพร้าอย่างพวกเราถูกคนรังแกแบบนี้ ฮือ… พวกคุณจะบีบให้ฉันตายใช่ไหม
พ่อ แม่ ฉันขอร้อง รีบจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเถอะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว ฮือ ๆ ลูกเอ๋ย ทำไมชีวิตแม่ถึงได้ลำบากขนาดนี้…”
พี่สะใภ้ใหญ่ฟางร้องไห้พลางยกสามีผู้ล่วงลับขึ้นมาเป็นข้ออ้างอีกครั้ง ไม่เพียงพ่อฟางกับแม่ฟางเท่านั้นที่ใจอ่อน แม้แต่ฟางผิงชิงก็ยังตาแดงก่ำ
เขาชี้ไปยังพี่สะใภ้กับหลานชายที่กอดกันร้องไห้อยู่บนพื้น แล้วตะโกนใส่คนบ้านหลี่ว่า “พวกคุณเกินไปแล้ว เกินไปจริง ๆ จิตใจทำด้วยหินหรือไง ถึงต้องบีบคนอื่นให้จนตรอกขนาดนี้”
หลี่เป่าเฉวียนพูดอย่างเอือมระอาว่า “พูดไปตั้งมากมายจะมีประโยชน์อะไร จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก็จบแล้ว พวกเรามีเงื่อนไขแค่สามข้อ เซ็นเอกสารซะ แล้วให้แม่กับพี่สะใภ้ของแกไปโรงพยาบาลดูแลป้าใหญ่กับย่าของฉัน เทขี้เทเยี่ยวให้พวกท่านจนกว่าจะออกจากโรงพยาบาล จากนั้นก็จ่ายเงินชดเชย ต่อไปต่างคนต่างเดิน ใครทางใครทางมัน”
พอแม่ฟางได้ยินว่าต้องไปดูแลหญิงชรา แถมต้องเทขี้เทเยี่ยวให้ด้วย เธอก็ตวาดทันทีโดยไม่ต้องคิด “เป็นไปไม่ได้ อย่าหวังว่าฉันจะไปดูแลพวกเขา!”