หลี่จินเฉียงพูดจบ พ่อฟางก็โบกมือ สีหน้าตื่นเต้นพลางพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ พวกคุณเป็นโจรหรือไง ถึงได้รีดไถปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้?”
หลี่เป่าจวินกอดอก “อย่าพูดให้มันฟังดูแย่นักเลย คนที่พวกคุณทำร้ายเป็นคนของพวกคุณหรือเปล่า เรื่องนี้พวกคุณเป็นคนก่อขึ้นหรือเปล่า คนบ้านฉันเข้าโรงพยาบาลแล้ว พวกคุณไม่ควรไปดูแลหรือไง ไม่ควรจ่ายค่ารักษาพยาบาลหรือไง?”
ถังหงเหมยแค่นเสียงเย็นชา “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าคุณปฏิเสธแล้วจะปัดความรับผิดชอบได้ พวกเรามีเหตุผลจะพูด ที่ยอมมาคุยกันก็เพราะเป่าชุ่ยกับลูกชายตัวซวยของบ้านคุณยังทำงานบริษัทเดียวกัน บางทีอาจเจอกันอยู่บ่อย ๆ ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายจนมองหน้ากันไม่ติด
ไม่อย่างนั้น พวกเราคงไม่มายืนเถียงกับพวกคุณดี ๆ แบบนี้หรอก คงหามย่าฉันกับแม่ฉันมาวางไว้หน้าบ้านคุณไปแล้ว หรือบ้านคุณกล้าทิ้งพวกท่านออกไปล่ะ?
ถ้ายังไม่ได้อีก พี่สะใภ้หม้ายของบ้านคุณเป็นครูไม่ใช่เหรอ? กลางคืนหามไปไว้บ้านคุณ กลางวันหามย่าฉันไปโรงเรียน ส่วนแม่ฉันก็หามไปไว้แผนกการตลาดของบริษัทน้ำตาล บุหรี่ และสุรา หัวหน้าของพวกคุณคงไม่ไร้เหตุผลขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?”
แค่ได้ฟังถังหงเหมยพูด ทั้งที่ยังไม่ได้หามใครมาจริง ๆ คนบ้านฟางก็ปวดหัวจนแทบแยกร่าง พี่สะใภ้ใหญ่ฟางถึงกับอยากเป็นลมไปเสียตรงนั้น
พวกเขาเสียใจจนแทบไส้เขียว หากรู้ว่าบ้านหลี่จัดการยากขนาดนี้ คงไม่ไปหาเรื่องให้เจ็บตัวหรอก
หลี่จินเฉียงไม่รอให้คนบ้านฟางพูด เขาล้วงกระเป๋าหยิบหนังสือรับรองที่เขียนไว้แล้วโยนลงบนโต๊ะ