“อ๊าก!!!”
ถังหงเหมยถูกก้อนยาที่ปาใส่กระแทกหน้า เธอร้องลั่นออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
เธอยกมือแกะก้อนยาเหนียวเหนอะที่ติดอยู่บนหน้าออก “นี่มันอะไรกันเนี่ย”
เฉียนชุนลี่รีบเข้าไปปลอบจางหรงอิง “ช่างเถอะค่ะพี่สะใภ้ จะไปถือสาอะไรกับเด็ก ๆ ล่ะคะ”
หลี่เป่าจวินกับคนอื่น ๆ หันไปมองหลี่เป่าฝั่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? ทำไมแม่มาอีกแล้ว เบื่อชีวิตหรือไง ถึงได้ไปหาเรื่องแม่?”
หลี่เป่าฝั่งตอบอย่างกระวนกระวาย “เมื่อกี้เสวี่ยนหมิงกับเสวี่ยนหงร้องเพลงกันอยู่ค่ะ”
หลี่เป่าจวินถาม “ร้องเพลงหัวคุณย่าสิ เหมือนลูกบอลน่ะเหรอ?”
หลี่เป่าฝั่งพูดเสียงเบา “พวกเขาร้องเพลงอ่าวเผิงหูของคุณยายค่ะ อาสะใภ้ชมพวกเขา แล้วถามว่าร้องเพลงของคุณย่าเป็นไหม พวกเขาก็เลยร้องเพลงว่าหัวคุณย่าเหมือนลูกบอลอะไรนั่นค่ะ”
ถังหงเหมยฝืนยิ้มแล้วอธิบาย “แม่คะ จะไปถือสาอะไรกับเด็ก ๆ พวกเขาจะไปรู้อะไร”
หลี่จินเฉียงช่วยพูดให้บรรยากาศผ่อนคลายลง “ใช่ครับพี่สะใภ้ แค่เรื่องเท่านี้โมโหไปก็ไม่คุ้มหรอก”
หลี่เป่าฝั่งอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน “เสวี่ยนหงกับเสวี่ยนหมิงยังพูดอะไรที่ทำให้แม่โมโหอีกค่ะ บอกว่ามีแต่คุณยายที่รักพวกเขาจริง ๆ ส่วนคุณย่าแค่เสแสร้งอะไรทำนองนั้น”
สีหน้าของหลี่จินเฉียงแข็งค้างไปชั่วขณะ “เด็กยังไม่รู้ความ พูดจาเหลวไหลน่ะครับ”
จางหรงอิงหันไปมองถังหงเหมยด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ใช่สิ เด็ก ๆ จะไปรู้อะไร นี่ไม่ใช่ผู้ใหญ่สอนมาหรอกหรือ?”
“ถังหงเหมย ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านหลี่ ฉันเคยเอาเปรียบเธอตรงไหนไหม? ตอนเธอท้องลูกสามคน ไม่ว่าที่บ้านจะลำบากแค่ไหน ฉันเคยขาดตกบกพร่องเรื่องกินอยู่ของเธอหรือเปล่า? ตอนท้องฉันก็เป็นคนดูแล ตอนอยู่ไฟฉันก็เป็นคนดูแล ลูกสองคนแรก แม่เธอยังแวะมาเยี่ยมรอบหนึ่ง เอาขนมข้าวเหนียวมาให้สองชิ้น แล้วยังเอาขนมไข่ของเธอกลับไปให้พี่น้องตัวเองกิน ส่วนตอนคลอดลูกสาว แม่เธอไม่แม้แต่จะมาเหลียวแล ฉันเป็นคนดูแลมาตลอด แล้วฉันไปเสแสร้งตรงไหน?”