พอได้ยินจางหรงอิงพูดอย่างนั้น จินจือก็ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะคว้าแขนเสื้อของจางหรงอิงไว้แล้วถามอย่างประหม่า “จริงนะคะ คุณอาจะไปหาตงเหมยเป็นเพื่อนฉันเหรอ?”
หลังจากเดินทางจากบ้านเกิดมาเป่าหลิ่ง เธอก็ไม่กล้าติดต่อกับคนภายนอก นอกจากคนบ้านหลี่แล้ว ตงเหมยเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ
ตอนที่จินจือลำบากที่สุด ตงเหมยคอยอยู่เป็นเพื่อนและปลอบใจเธอ
ตอนที่ตงเหมยสูญเสียแม่ จินจือก็อยู่เป็นเพื่อนและปลอบใจเธอ
ทั้งคู่มีอายุไล่เลี่ยกัน นิสัยก็ขี้อายและไม่ค่อยพูดเหมือนกัน หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายปี ความผูกพันของพวกเธอก็ไม่ต่างจากพี่น้องแท้ ๆ
ตงเหมยใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในบ้านหวง ถูกคนในครอบครัวกีดกันและทำร้าย ตอนเธอเกิด พ่อมีหลานชายหลานสาวอยู่เต็มบ้านแล้ว เธอจึงใช้ชีวิตราวกับเป็นคนที่ไม่มีใครมองเห็น
ในสายตาแม่ เธอเป็นคนของตระกูลหวง แต่ในสายตาคนบ้านหวง เธอเป็นผู้บุกรุก หลังพ่อเสียชีวิต เธอก็หนีออกจากบ้านหวงไปกับแม่ แล้วไม่นานก็ต้องเสียแม่ไปทั้งที่ยังอายุน้อย
ส่วนจินจือเติบโตมาในอ้อมกอดของความรัก แต่ตอนอายุยังน้อยก็ต้องสูญเสียทั้งปู่ย่าที่รักและปกป้องเธอ รวมถึงพ่อ แล้วยังถูกแม่แท้ ๆ ปฏิบัติต่อเธอเช่นนั้นอีก
พวกเธอต่างผ่านความเจ็บปวดแสนสาหัสในครอบครัวเดิมมาแล้ว และต่างถูกคนใกล้ชิดที่สุดแทงใจตรงจุดที่อ่อนแอที่สุด
ในใจต่างซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจ ความรู้สึกด้อยค่า และความหวาดหวั่นที่พูดออกมาไม่ได้เอาไว้เหมือนกัน
คนอื่นอาจไม่เข้าใจความเงียบของพวกเธอ แต่กลับเป็นพวกเธอที่ก้าวเข้ามาในโลกของกันและกัน วางกำแพงในใจลง และเข้าใจความอ่อนไหวเปราะบางของอีกฝ่าย
พวกเธอคอยรองรับอารมณ์ของกันและกัน คอยมอบความอบอุ่นและเป็นกำลังใจให้กัน ในวันที่ชีวิตแตกสลาย พวกเธอค่อย ๆ ประกอบความอ่อนโยนและแสงสว่างที่เป็นของตัวเองขึ้นมาใหม่