นี่เป็นครั้งแรกที่จางหรงอิงชมใครสักคนขนาดนี้ หลี่เป่ากั๋วเลยคึกคักขึ้นมาทั้งตัว
หลายปีมานี้ จางหรงอิงมีแต่ตำหนิหรือด่าพวกพี่น้องไม่กี่คนของเธอ
โดยเฉพาะเขา
ตอนมีประโยชน์ก็เป็นแกะหัวหน้าฝูง เป็นลูกชายคนเก่ง
พอหมดประโยชน์ก็กลายเป็นม้าพาเสีย เป็นลูกอกตัญญู
การที่เธอชมเขาจากใจอย่างตอนนี้ นับเป็นครั้งแรกจริง ๆ
พอวางสาย หลี่เป่ากั๋วก็รีบพลิกหาสมุดรายชื่อลูกค้าวีไอพีของตัวเอง
ส่วนทางเมืองเป่าหลิ่ง หลี่จินหมินยืนสงบนิ่งและเคร่งขรึมอยู่ข้างโทรศัพท์ มือไพล่หลังรอจนจางหรงอิงวางสาย แล้วจึงถามอย่างร้อนใจ
“เป็นยังไงบ้าง? พี่ใหญ่พูดว่ายังไง?”
จางหรงอิงแค่นเสียง “ยังต้องพูดอะไรอีก? ฉันอุตส่าห์เอ่ยปากชมเขาตั้งเยอะ พี่ใหญ่ไม่ใช่เจ้าสามสักหน่อย แถมยังพอมีสมอง ต่อให้ทำเพื่อตัวเองก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จอยู่แล้ว
คิดว่าที่ฉันพูดในโทรศัพท์เมื่อกี้เป็นแค่คำพูดเอาใจเขาหรือไง? ครอบครัวเขาอยู่เซี่ยงไฮ้กันหมด ต่อไปเซวี่ยนหมิงกับเซวี่ยนหงก็ต้องสร้างครอบครัวที่นั่นไม่ใช่หรือ?
ไม่ต้องพูดถึงเพื่อเส้นสายทางการแพทย์ของครอบครัวเขาเองเลย แค่นิสัยชอบประจบของเขา เส้นทางที่เป่าซีเปิดไว้ก็ยังไม่รู้ว่าจะสร้างผลประโยชน์ให้เขาได้มากแค่ไหนในอนาคต
ไม่ว่าจะเป็นผู้นำข้างบน หรือลูกค้าที่เขาอยากเอาใจ ต่อไปทั้งลูกเขยลูกสะใภ้ของเซวี่ยนหมิน ครูบาอาจารย์อะไรนั่น ต่อให้เป็นใคร กล้าพูดหรือว่าจะไม่เข้าโรงพยาบาลไปตลอดชีวิต?”
หลี่จินหมินพยักหน้า “อืม พี่ใหญ่คิดเองเป็น”