ชิวผิงปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังตรอกบ้านหยางอย่างรวดเร็ว
พอรู้ว่าจินจือเอาของมีค่าขนาดนั้นไปให้ลูกชาย เขาก็แค่ใจหายวาบเล็กน้อยในตอนแรก รู้สึกคลางแคลงใจอยู่ลึก ๆ ว่าเรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล
แต่ตอนนี้ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทุกรายละเอียดล้วนชวนให้สงสัย
จินจือสนิทกับอาหญิงของเขามาก ก่อนหน้านี้ตอนอาหญิงจากไป ชิวผิงยังได้ยินว่าจินจือร้องไห้เพราะเรื่องนี้อยู่หลายครั้ง
อีกอย่าง นิสัยของจินจือค่อนข้างเก็บตัว นอกจากโต้วเหมยแล้ว เธอก็ไม่ได้สนิทกับใครนัก อย่างมากเวลาเจอกันก็แค่ทักทายกันตามมารยาท
แล้วทำไมเธอถึงเอาของมีค่าขนาดนั้นไปให้ลูกชายของเขา?
พอมาถึงตรอกบ้านหยาง ยังไม่ทันได้เข้าบ้าน ชิวผิงก็เห็นหลี่เป่าจวินอุ้มฉิงฉิงที่ห่อเสียมิดชิดเดินออกมา
“เอ๊ะ ชิวผิง นายมาแล้วเหรอ” หลี่เป่าจวินทักอย่างประหลาดใจ
เมื่อวานตอนขากลับ ชิวผิงยังบอกว่าจะกลับบ้านไปอยู่กับเมียและลูก ไม่ออกไปไหนมั่วซั่ว
ยังบอกว่าจะรอให้ผ่านปีใหม่ก่อน แล้วค่อยชวนพวกพี่น้องไปฆ่าหมูด้วยกัน นี่ทำไมถึงมาบ้านเขาเสียได้
ชิวผิงดูใจลอยเล็กน้อย “มาเดินเล่นเหรอ?”
หลี่เป่าจวินกระเด้งลูกสาวในอ้อมแขนขึ้นเบา ๆ “นายว่าเด็กคนนี้ทำไมถึงเรื่องมากขนาดนี้นะ ยังตัวแค่นี้แท้ ๆ แต่เอาแต่จะออกไปข้างนอกทุกวัน อยู่บ้านไม่ถึงสองชั่วโมงก็เริ่มร้องโวยวาย ทั้งร้องไห้ทั้งงอแง ยืนกรานจะออกไป พอออกจากบ้านก็มีความสุข มองเสาไฟก็ว่าสวย กิ่งไม้โล้น ๆ ก็ว่าสวย แม้แต่หมาก็ยังว่าสวย”