แม่ถังเชิดคอขึ้น “เซวี่ยนหมิงกับเซวี่ยนหงแซ่หลี่ ไม่ได้แซ่ถังสักหน่อย แล้วอีกอย่าง เด็ก ๆ ทะเลาะกันเสียงดังเป็นเรื่องปกติจะตาย!”
ถังหงเหมยสะกดกลั้นโทสะในใจ “ได้ ฉันรู้แล้ว นี่คือบ้านถัง พวกเขาแซ่หลี่ ฉันไม่ควรพาพวกเขามาที่นี่ ฉันจะพาพวกเขากลับเดี๋ยวนี้”
ถังหงเหมยมองแม่ถังที่ปกป้องเด็กทั้งสองราวกับลูกวัว เธอฉุดมือลูกของตัวเองอย่างขุ่นเคือง แล้วหันหลังเดินจากไป
ระหว่างทางยังดุด่าลูกไปด้วย “ร้องไห้อยู่ได้ รู้จักแต่ร้องไห้ ไอ้ตัวไม่ได้เรื่อง เขาตีแก แกไม่รู้จักตีคืนหรือไง? กินข้าวมาตั้งหลายปีเสียเปล่า แพ้แล้วยังมีหน้ามาร้องอีก เขากัดแก แกไม่มีปากหรือไง ไม่รู้จักกัดคืนหรือ? ฉันให้กำเนิดตัวไร้ประโยชน์อย่างพวกแกสองคนออกมาได้ยังไง?”
หลี่เซวี่ยนหมิงสะอึกสะอื้น “แม่ เอ่อ ต่อไปผมจะไม่มาบ้านคุณยายอีกแล้ว”
“ฮือ ๆ แม่โกหก คุณยายไม่ชอบพวกเราเลย”
หลี่เซวี่ยนหงก็ร้องไห้พลางพูด “ผมก็ไม่มาเหมือนกัน คุณยายไม่ให้ของอร่อยผม พี่ลูกพี่ลูกน้องตีผม คุณยายยังด่าผมอีก คุณยายชอบแต่พี่เขา แม่บอกว่าย่าไม่ดี คุณยายดี แม่โกหก”
ถังหงเหมยทำหน้าบึ้ง “ไม่มีใครดีทั้งนั้น ทั้งสองบ้านไม่มีคนดีสักคน”
ตอนเที่ยงคนที่ออกไปทำงานไม่ได้กลับมากินข้าว แต่หลี่เป่าซีหยุดอยู่บ้าน พอเห็นรอยแผลบนหน้าหลานก็ถามไถ่สองสามคำ เมื่อรู้ว่าเด็ก ๆ ถูกเจ้าพวกบ้านถังตีอีกแล้ว จึงพูดกระแนะกระแหนขึ้นมา
“อุ๊ย ๆ ๆ ไหนว่าเป็นหลานรักของคุณยายไง ทำไมกลับไปทีไรก็โดนตีทุกทีล่ะ? หรือแม่กลับไปมือเปล่า ไม่ได้เอาของไปฝาก?
แล้วคุณยายพวกเธอล่ะ ทำไมไม่ช่วยเข้าข้าง ไม่ช่วยเรียกร้องความเป็นธรรมให้? ไม่ใช่ว่าอยากไปบ้านคุณยายเพื่อกินน่องไก่หรอกเหรอ ได้กินหรือยังล่ะ?”
ตอนแรกเด็กทั้งคู่หยุดร้องแล้ว แต่พอถูกอาสะใภ้แหย่เข้า พวกเขาก็ฟุบหน้ากับโต๊ะ ร้องไห้โฮอย่างน้อยใจอีกครั้ง