จางหรงอิงไม่ได้เสแสร้ง น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความรู้สึกจริงใจ «น้องสะใภ้ฉันมันไม่รู้จักเป็นคน บนโลกนี้จะมีแม่แบบนี้ได้ยังไง ถ้าขาดผู้ชายก็แต่งงานใหม่เองสิ ไม่มีใครห้ามหรอก
หลานสาวฉันโตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องให้เธอดูแลก็ได้ แต่เธอกลับเอาลูกสาวตัวเองมาเป็นเหยื่อล่อ นี่มันคบชู้สู่ชายชัด ๆ ตลอดห้าปีมานี้ รวมถึงน้องชายฉันด้วย เธอคบผู้ชายมาแล้วสามคน»
«ฮือ ๆ เจียงอวิ้นเซิงก็ไม่ใช่คนเหมือนกัน อาศัยตอนคบกับแม่เขาเป็นแฟน แล้วมาลวนลามลูกสาวเขา สหายตำรวจคะ พวกเขาสองคนไม่มีใครเป็นคนดีเลย คนชั่วแบบนี้ ถ้าไม่กำจัดตั้งแต่ต้นเสีย แล้วจะปล่อยออกไปทำร้ายสังคมอีกหรือคะ
เขาลงมือทำไปแล้ว ความคิดชั่วร้ายกับการก่ออาชญากรรมอยู่ห่างกันแค่เสี้ยวความคิดเท่านั้น คนเลวที่เป็นพิษต่อสังคมแบบนี้ ถ้ายังลงโทษเบา ๆ ก็เท่ากับปล่อยเสือเข้าป่า
หลานสาวฉันเพิ่งอายุ 17 เอง ยังอยู่ในวัยสดใสเหมือนดอกไม้ เกือบถูกทำลายไปแล้ว ฮือ ๆ บาดแผลทางใจแบบนี้จะชดเชยกันยังไงคะ
สหายผู้รับผิดชอบคะ ขอให้ทางการช่วยให้ความเป็นธรรมกับประชาชนอย่างพวกเราด้วย!!!»
สีหน้าของหลิวกั๋วผิงเคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ เขาจดทุกคำที่จางหรงอิงพูดลงไปโดยไม่ตกหล่น จากนั้นก็สอบถามซ้ำอย่างละเอียด และถามถึงสถานการณ์โดยคร่าวของเจียงอวิ้นเซิงกับซุนชุนเฉ่าด้วย
ท้ายที่สุด เขาถือสมุดเดินไปหาจางหรงอิงแล้วพูดว่า «ผมขอสอบถามผู้เสียหายสักสองสามคำ»