หลี่เป่าจวินไปทำเรื่องหย่าพร้อมกับเฉินกั๋วเฉียงและหงโก่ว
เจ้าหน้าที่มองคนสองกลุ่มที่หน้าตาดุดัน ก่อนจะมองรอยฝ่ามือบนใบหน้าของเฉินกั๋วฟางกับสีหน้าถมึงทึงของเฉินกั๋วเฉียง ก็ไม่กล้าแม้แต่จะเกลี้ยกล่อมให้คืนดีกัน จึงออกใบหย่าให้รวดเร็วทันใจ ตลอดกระบวนการใช้เวลาไม่ถึงสามนาที
เมื่อออกจากสำนักงานจดทะเบียนหย่า หลี่เป่าจวินยังคงมึนงงอยู่
ตอนเที่ยง เขายังคิดอยู่ว่าจะเอาใจเฉินกั๋วฟางอย่างไรดี แต่พอบ่ายสามโมงกว่า เขาก็หย่าขาดและกลับมาเป็นหนุ่มโสดแล้ว
เฉินกั๋วฟางเห็นหลี่เป่าจวินเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง แววเคียดแค้นวูบผ่านดวงตา เธออ้าปากตะโกนเรียก «หลี่เป่าจวิน!»
ฝีเท้าของหลี่เป่าจวินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาไม่ได้หันกลับมา
จู่ ๆ เฉินกั๋วฟางก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
เธอตะโกนใส่หลี่เป่าจวินเสียงดัง «หลี่เป่าจวิน แกมันไม่ใช่คน! เมื่อก่อนฉันตาถั่วถึงได้ไปชอบแก แต่ก็ดีแล้วที่ตอนนี้ฉันหลุดพ้นจากขุมนรกเสียที กลับบ้านไปฉันจะฉลองให้เต็มที่!»
เห็นหลี่เป่าจวินไม่หันกลับมา เฉินกั๋วฟางก็ตะโกนอย่างไม่ยินยอม «แกมันไอ้คนไม่ได้เรื่อง ทำให้ฉันเสียเวลาไปตั้งหลายปี ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีกแล้ว รีบไสหัวออกไปจากห้องพักของฉัน!»
หลี่เป่าจวินกำหมัดแน่น กัดฟันเงียบไม่พูดอะไร หงโก่วทนไม่ไหว หันกลับมาเตรียมจะด่า แต่ถูกหลี่เป่าจวินรั้งตัวไว้
«ช่างเถอะ ยังไงเธอก็อยู่กับฉันมาตั้งหลายปี ต่อไปก็ทำเหมือนไม่รู้จักกันแล้วกัน ไปกันเถอะ»
หงโก่วถุยน้ำลายใส่เฉินกั๋วฟาง แล้วเดินตามหลังหลี่เป่าจวินไป
หัวใจของเฉินกั๋วฟางบีบรัดขึ้นมา ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกทั้งปวดทั้งอึดอัด เธอมองแผ่นหลังของหลี่เป่าจวินที่ไกลออกไป ก่อนจะยกมือปิดหน้าแล้วทรุดตัวลงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหมดแรง