หลี่เป่าจวินแทบสำลักน้ำลายตาย “แค่ก ๆ ๆ นายพูดอะไรของนาย เราอายุไล่เลี่ยกัน ฉันจะเป็นพ่อบุญธรรมของนายได้ยังไง แบบนี้ก็ผิดลำดับอาวุโสกันพอดี”
หงโก่วฉีกยิ้ม “ข้ามรุ่นก็ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจให้นายเอาเปรียบ”
หลี่เป่าจวินรีบตอบ “ฉันไม่เอาหรอก”
หงโก่วไม่เถียงกับเขา “งั้นต่อไปนายก็เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉัน”
โซ่วก่านก็พูดตาม “เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของฉันด้วย”
หลี่เป่าจวินรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง คนรอบตัวเขาล้วนดูถูกพวกพี่น้องกลุ่มนี้ เพราะพวกเขาไม่มีผู้ใหญ่คอยอบรมมาตั้งแต่เด็ก กินมื้อหนึ่งอดอีกมื้อหนึ่ง ไม่ตั้งใจเรียน ชอบทะเลาะวิวาท ก่อเรื่อง ขโมยของ และเที่ยวเตร่ไปทั่ว ใคร ๆ ต่างก็คิดว่าพวกเขาไม่มีอนาคต
แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น เขาเคยเห็นหงโก่วกลืนน้ำลาย เอามันเทศที่ขโมยมาใส่มือคุณปู่ซึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ และเคยเห็นเฮยไต้ลงไปในแม่น้ำท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ เพื่อช่วยเด็กที่ตกลงไปในบ่อขึ้นมา
ครอบครัวของเฮยไต้มีภูมิหลังไม่ดี ญาติที่เหลืออยู่ก็มีเพียงป้าลูกพี่ลูกน้องคนเดียว เขาเคยกัดหูอีกฝ่ายจนขาดไปครึ่งหนึ่ง ถูกทุบตีจนเกือบตาย แต่กลางดึกก็ยังลุกขึ้นมาวางเพลิงจนเกือบเผาบ้านคนอื่น เป็นคนใจดำมีชื่อเสียง จึงได้ฉายาว่าเฮยไต้
แต่ในเวลานั้นใคร ๆ ก็เรียกเขาว่าไอ้ลูกหมานายทุน ใคร ๆ ก็อยากเหยียบย่ำเขาสักครั้ง ถ้าเขาไม่โหดเหี้ยมพอ ก็คงไม่มีทางมีชีวิตรอด
หงโก่วขึ้นชื่อเรื่องลักเล็กขโมยน้อย แต่ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุสิบสองสิบสามปี ปู่ย่าก็สุขภาพไม่ดี เขาต้องเลี้ยงตัวเองและดูแลปู่ย่า เพื่อให้มีชีวิตรอด เขาจึงไม่มีเวลามาคิดเรื่องศีลธรรม อะไรที่ขโมยได้ก็ขโมยมาหมด จนกระทั่งปู่ย่าตายจากไป เขาถึงค่อย ๆ เลิกหยิบฉวยของคนอื่น