พ่อเฉินฟังแล้วใจดิ่งวูบ “เป่าจวิน เมื่อกี้เราตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอ”
เฉินกั๋วเฉียงฝืนยิ้ม ก่อนดึงแขนหลี่เป่าจวินพาเข้าไปในบ้าน “เป่าจวิน ไป ๆ เข้าไปคุยกันข้างใน คุยกันข้างใน”
ประตูปิดลงอีกครั้ง เฉินกั๋วเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงอธิบาย “ต่อให้ซื้อผักกาดขาวสักหัวก็ยังต่อรองราคาได้เลย เงิน 6,000 หยวนนี้บ้านฉันไม่มีจริง ๆ เงินเดือนฉันเดือนหนึ่งได้เท่าไร นายก็รู้อยู่แล้ว คนทั้งบ้านนี้ต้องไม่กินไม่นอนกี่ปีถึงจะเก็บเงินเดือนได้ครบล่ะ”
พูดถึงตรงนี้ เฉินกั๋วเฉียงก็เร่งเสียงพูดอย่างรวดเร็ว “แต่เรื่องนี้ยังไงก็เป็นฝ่ายเราที่ผิด ชดเชยให้นายก็สมควรแล้ว นายดูสิ กลับไปเราจะช่วยกันรวบรวมเงิน พยายามหาให้ครบ เอาอย่างนี้ได้ไหม ถ้าไม่พอฉันจะไปยืมมา เงิน 6,000 หยวนขาดแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ได้ ฉันจะเอามาให้นาย ตกลงไหม”
หลี่เป่าจวินส่ายหน้า “ก่อนหน้านี้ได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว พี่น้องที่อยู่ข้างนอกของฉันเสี่ยงอันตรายกันขนาดนี้ถึงได้มาที่นี่ ฉันปล่อยให้พวกเขาเสียแรงเปล่าไม่ได้ พวกเขาถึงกับยอมติดคุกเพื่อมาหนุนหลังฉัน
ไม่อย่างนั้น เมื่อกี้คนที่นายพามาหลายคนลงมือไปแล้ว ฉันคงไม่รู้ว่าต้องเสียเปรียบไปแค่ไหน!”
พ่อลูกตระกูลเฉินใจดิ่งวูบ “นี่พวกคุณกำลังเรียกราคาเพิ่มกลางคันชัด ๆ”
จางหรงอิงเอ่ยว่า “เงินที่เราเรียกมีเหตุผลรองรับทั้งนั้น ไม่ได้ตั้งใจจะรีดไถพวกคุณเสียหน่อย แต่พวกคุณกลับหาเรื่องโน้นเรื่องนี้ แถมยังเอาไปเทียบกับผักกาดขาว ผักกาดขาวมันไม่ได้ไปแย่งสามีใคร ไม่ได้ท้องด้วย
ตอนนี้เรื่องยิ่งบานปลาย ถ้ายังไม่รีบตัดสินใจ อีกเดี๋ยวทางโรงพยาบาลก็ไม่ยอมแล้ว ญาติคนไข้ข้างนอกพากันชะเง้อมองเรื่องสนุกอยู่ ถ้าเรื่องแพร่ออกไป สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็ยังเป็นพวกคุณ