“อ๊ากกกกก!!!!”
แม่เฟิงกรีดร้องเสียงหลงราวกับตัวตุ่น
ลูกชายคนโตที่แสนภาคภูมิใจของเธอถูกกดไว้กับพื้นแล้วซ้อมราวกับหมาตาย
“ปล่อยนะ รีบปล่อย ปล่อยจื้อเหว่ยลูกฉัน!” แม่เฟิงพุ่งเข้าไปผลักหลี่เป่าจวิน
แต่จะผลักลิงยักษ์ที่กำลังเดือดดาลให้ขยับได้อย่างไร
“อ๊ากกก อย่าตีคนสิ รีบปล่อย! ทำไมพวกคุณยังเห็นผู้ชายดีกว่าผู้หญิงอีกล่ะ ผู้หญิงผู้ชายก็เหมือนกัน พวกเรารักหมด รีบปล่อยจื้อเหว่ยลูกฉันนะ ฮือ ๆ~”
หลี่เป่าจวินสะบัดแม่เฟิงจนกระเด็น ก่อนตวาดใส่เธออย่างดุดัน “ถ้าเฟิงจื้อเหว่ยไม่ไร้น้ำยา น้องสาวฉันจะต้องคลอดลูกทีละคน ๆ ไปทำไม? คนที่ต้องลำบากไม่ใช่ลูกชายคุณนี่
บ้านฉันมีพี่น้องหกคน ในบรรดาห้าคนที่แต่งงานแล้ว มีแค่เป่าฝั่งที่ไม่มีลูกชาย นั่นก็เป็นปัญหาของลูกชายคุณ ได้ยินมาว่าตอนแต่งงานครั้งแรกเขาก็มีลูกสาวตัวเล็ก ๆ อีก คุณยังมีหน้ามาพูดเรื่องลูกคนที่สามอีกหรือ? ผู้ชายอย่างลูกชายคุณ ต่อให้มีลูกสามคนก็เป็นลูกสาวทั้งหมดนั่นแหละ”
แม่เฟิงประคองลูกชายให้ลุกขึ้นจากพื้น “ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย เห็น ๆ อยู่ว่าท้องของเป่าฝั่งไม่เอาไหน ทำไมถึงมาโทษลูกชายฉันได้ล่ะ”
หลี่เป่าจวินคว้าแขนพยาบาลที่ออกมาดูเหตุการณ์ไว้ “มานี่ ๆ คุณพยาบาล คุณเป็นมืออาชีพ มีความรู้ ช่วยบอกคุณป้าคนนี้ทีว่าผู้หญิงเป็นคนกำหนดว่าจะได้ลูกชายหรือลูกสาวหรือเปล่า?”
เดิมทีพยาบาลได้ยินเสียงเอะอะด้านนอกจึงออกมาดู พอออกมาก็ถูกหลี่เป่าจวินรั้งไว้ซักถามยกใหญ่ เธอทำงานอยู่แผนกสูติกรรม เห็นบ้านสามีที่ลำเอียงรักลูกชายมามาก และรู้ดีว่าผู้หญิงต้องลำบากแค่ไหน ที่สำคัญเธอยิ่งกลัวว่าเด็กที่เพิ่งเกิดจะไม่ได้รับการดูแลอย่างดี