เฉียนชุนลี่เกลี้ยกล่อมถังหงเหมยให้พาลูกไปขอโทษจางหรงอิง
หลี่เป่าฝ่ง หลี่เป่าชุ่ย และคนอื่น ๆ ต่างช่วยกันเกลี้ยกล่อมจางหรงอิงให้ใจเย็นลง
เรื่องวุ่นวายครั้งนี้สงบลงได้ เพราะถังหงเหมยยอมก้มหัวให้และคนในครอบครัวช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อม
ย่าหลี่ยืนอยู่ตรงหน้าต่าง ชำเลืองมองถังหงเหมยด้วยสีหน้ารังเกียจ ก่อนจะด่าในใจ
ไม่ได้เรื่อง ถูกด่าจนไม่กล้าแม้แต่จะผายลม ยังต้องไปขอโทษอีก ความคล่องแคล่วก่อนหน้านี้หายไปไหนหมด?
ตอนจางหรงอิงยังสาวยังกล้าตีฉัน ลากฉันไปโยนลงคูน้ำ แกก็ลุยบ้างสิ
แต่ย่าหลี่ไม่กล้าพูดออกมา ลูกชายคนโตอยู่ข้างเมีย ส่วนชุนลี่ก็กลัวจางหรงอิง อีกอย่างตอนนี้ตัวเธอเองก็ไม่แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หากจางหรงอิงโมโหขึ้นมาแล้วหามเธอไปโยนลงคูน้ำอีก เธอคงได้ไปหาสามีก่อนเวลาอันควรแน่
«พี่สะใภ้ แผลเป็นยังไงบ้าง? หมอว่าอย่างไร?» หลี่จินเฉียงเปลี่ยนเรื่อง
จางหรงอิงตอบว่า «แผลฉันจะเป็นยังไง ก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของบ้านฟางไม่ใช่หรือ?»
หลี่จินเฉียงกล่าวว่า «ทางบ้านฟางยอมถอยแล้ว สินสอด 280 หยวนที่ให้ไปเมื่อวานก็ไม่เอาคืน พวกเราไปบ้านเขาแล้วเรียกค่ารักษากับค่าบำรุงร่างกายมาอีก 320 หยวน หนังสือยอมความก็เซ็นกันแล้ว ต่อไปต่างคนต่างอยู่»
จางหรงอิงทำหน้าบึ้ง «ก่อเรื่องกันตั้งขนาดนี้ แกเรียกเงินมาได้แค่ 320 หยวนเองหรือ? เรื่องนี้เป็นความผิดของฝ่ายเจ้าบ่าว สินสอดก็ไม่ต้องคืนอยู่แล้ว สรุปแล้วฉันโดนทัพพีเหล็กฟาดทีหนึ่ง มีค่าแค่นี้หรือไง?»
จางหรงอิงอัดอั้นตันใจมานาน จึงหันไปเล่นงานหลี่เป่าจวินทันที «ไอ้ท่าทางกร่าง ๆ ตอนแกเที่ยวทำตัวนักเลงบนถนนหายไปไหนหมด? อีกฝ่ายมีเงินตั้งพันหยวนอยู่ในบ้าน แม่แกเกือบโดนเขาตีตาย แกเรียกเงินมาได้แค่ 320 หยวนหรือ? ชีวิตแม่แกมีค่าแค่นี้ใช่ไหม?