หลี่เป่าจวินกับชิวผิงฝ่าความหนาวไปเอาตั๋วกลับมาได้
เป็นตั๋วตู้นอนสำหรับรถไฟรอบห้าทุ่มกว่าในคืนนั้น
จางหรงอิงเริ่มเก็บข้าวของทันที ชิวผิงกลับไปเก็บเสื้อผ้า ส่วนหลี่เป่าจวินเอาเงินที่ชิวผิงยัดให้ไปซื้อของกิน
หลี่จินหมินทำหน้าบึ้ง เดินตามจางหรงอิงต้อย ๆ «จะไปจริง ๆ เหรอ?»
«รีบไปขนาดนี้เลยเหรอ? กำหนดวันกลับไว้หรือยัง?»
«ทำไมพาเจ้าสามไป ไม่พาฉันไปด้วยล่ะ เสี่ยวฉานก็ยังอยู่บ้าน ที่บ้านยังมีเด็กอีกสองคน ในที่สุดก็ได้หยุดอยู่บ้านทั้งที เขาควรอยู่เป็นเพื่อนเมียกับลูกสิ»
จางหรงอิงเงยหน้ามองหลี่จินหมิน «ลืมแล้วเหรอว่าคุณจะไปนอนกับแม่? แม่คุณอยู่ตรอกจิ่งกั่งนู่น จะคอยมาหาฉันทำไม?»
หลี่เป่าจวินโผล่หน้าออกมาจากนอกประตู «นั่นสิ จะไปหาแม่ก็ไปหาแม่สิ จะมาหาแม่ฉันทำไม?
อายุปูนนี้แล้วแทนที่จะทำตัวดี ๆ ยังมาทำเรื่องยุแยงตะแคงรั่วอีก ต่างคนต่างไปหาแม่ตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ?
ส่วนเรื่องลูก เด็ก ๆ เป็นอะไรไป? เซวี่ยนเหิงกับฉิงฉิงยังเล็กขนาดนั้น ยังรู้เลยว่าต้องไปหาแม่ตัวเอง»
คำพูดมากมายที่หลี่จินหมินอยากพูดอัดแน่นอยู่ในอกไปหมด
ย่าหลี่อายุมากแล้ว อายุจริงก็ปาเข้าไป 76 ปี ถึงจะได้รับการดูแลอย่างดี แต่พอเข้าหน้าหนาวก็เจ็บป่วยไม่หยุด ต้องกินยาทุกวัน แถมยังเข้าโรงพยาบาลอยู่บ่อย ๆ
ยังดีที่เดือนพฤศจิกายน หลี่จินเฉียงจัดการเรื่องเกษียณได้เรียบร้อย
ไม่อย่างนั้น ต่อให้กลางวันมีพี่ฉินคอยดูแล หลี่จินเฉียงก็ต้องไปทำงานกลางวัน แล้วสลับกันเฝ้าไข้วันเว้นวัน เขาคงทนไม่ไหว ถ้าเขาทนไม่ไหว ภาระก็ต้องตกมาที่หลี่จินหมินมากขึ้น