คิดถึงตรงนี้ จางหรงอิงก็พูดว่า “ได้ จะขายก็ขายเถอะ”
หลี่เป่าจวินไม่คิดว่าจางหรงอิงจะยอมจริง ๆ ความยินดีเพิ่งผุดขึ้นในใจ เขาก็คิดว่าในเมื่อแม่เห็นเขาเจ็บปวดขนาดนี้ ก็คงตามใจเขาทุกอย่าง แต่ยังไม่ทันได้ดีใจ จางหรงอิงก็พูดขึ้นว่า “เงินที่ขายงานได้ต้องให้ฉัน!”
เรื่องนี้ต่างหากที่สำคัญที่สุด
ความยินดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลี่เป่าจวินพลันสลายไปจนหมด “แม่ นี่งานของผมนะ ทำไมต้องให้แม่ด้วย เงินชดเชยตอนผมหย่าก็ยังอยู่กับแม่ เอามาให้ผม!”
จางหรงอิงตอบว่า “ทำไมจะให้ฉันไม่ได้? ตอนแกแต่งงาน ฉันเป็นคนออกเงินไม่ใช่หรือ? ในเมื่อฉันเป็นคนจ่าย เงินชดเชยตอนหย่าก็ควรให้ฉันไม่ใช่หรือไง? งานนี้ฉันก็เป็นคนออกเงินซื้อมา ในเมื่อฉันเป็นคนจ่าย เงินที่ขายงานได้ก็ต้องให้ฉันสิ!”
หลี่เป่าจวินพยายามต่อรอง “ตอนนั้นแม่ใช้เส้นสายซื้อสถานะลูกจ้างชั่วคราว แค่ 300 หยวนเอง ผมคืนให้แม่ 300 หยวนก็แล้วกัน ส่วนงานประจำนี้ผมทำจนได้มาเองนะ ตอนแต่งงานแม่เสียเงินไปเท่าไร ส่วนต่างที่เพิ่มขึ้นทีหลังนี่ก็ต้องเป็นของผมสิ”
จางหรงอิงเหลือบมองเขา “ฉันคลอดแกออกมาเลี้ยงจนโตเปล่า ๆ หรือไง? ชีวิตแกก็เป็นของฉัน แกยังจะมีอะไรอีก”
หลี่เป่าจวินพูดอย่างสิ้นหวังไม่ต่างจากหลี่เป่าห่าย “ผมไม่ชอบงานที่โรงซ่อมรถ พวกแม่ก็รู้มาตลอด ก่อนแต่งงานผมก็ชอบไปตลาดมืด ตอนนี้ค้าขายส่วนตัวถูกกฎหมายแล้ว ผมอยากเป็นเจ้าของกิจการ แม่ ผมขอร้องล่ะ ช่วยสนับสนุนผมสักครั้งเถอะ
เอาอย่างนี้ เงินชดเชยตอนหย่าก่อนหน้านี้ผมก็ไม่เอาแล้ว เงินที่ขายงานได้แม่แบ่งให้ผมครึ่งหนึ่งได้ไหม? ให้โอกาสผมสักครั้ง ให้ผมลองดู ต่อไปจะเป็นยังไง ผมยอมรับเอง”
จางหรงอิงตอบอย่างไม่รีบร้อน “ให้ 600 หยวน ถ้าจะเอาก็เอา ไม่เอาก็ช่าง”