ทุกคนในบ้านหลี่ที่ฟังจางหรงอิงพูดอยู่ในห้องรับแขกต่างพากันตะลึง
แม่กลับเกลี้ยกล่อมให้ลูกชายครองโสดไปตลอดชีวิต? นี่มันเรื่องประหลาดที่สุดในโลกชัด ๆ...
หลี่จินหมินถึงกับคิดว่าคนที่เมาไม่ใช่หลี่เป่าจวิน แต่เป็นจางหรงอิงต่างหาก
“หรงอิง เธอนี่นะ เป่าจวินดื่มเหล้าแล้วเธอก็พลอยเลอะเลือนไปด้วยหรือไง อะไรคือแต่งเมียแล้วทำร้ายคนอื่นกัน? ต่อให้ไม่ได้เรื่องแค่ไหน เขาก็เป็นลูกชายเธอนะ เธอจะปล่อยให้เขาขึ้นคานจริง ๆ เหรอ?”
จางหรงอิงตอบว่า “ขึ้นคานแล้วมันไม่ดีตรงไหน? กินคนเดียวก็อิ่มทั้งบ้าน ไม่ต้องเลี้ยงเมียเลี้ยงลูก ไม่ต้องแบกภาระ เขาไม่อยากไปทำงานไม่ใช่เหรอ? แบบนี้ก็สมใจเขาพอดี ไม่ใช่แค่หลี่เป่าจวินหรอก หลี่เป่าห่ายก็...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลี่เป่าห่ายก็รีบพูดขึ้นว่า “ผมจะแต่งงาน พี่ใหญ่ก็แต่งแล้ว น้องสามก็แต่งแล้ว ผมยังไม่เคยแต่งเลยนะ”
หลี่เป่าซีแทรกขึ้นว่า “พี่เคยแต่งที่ไหน แต่งไปได้ครึ่งทางก็เลิกกันแล้ว จ้าวฟางซิ่วไง ลืมไปแล้วเหรอ? พี่รองแต่งเมียแล้วทำร้ายคนอื่น พี่ก็ทำร้ายคนอื่นเหมือนกัน พี่มันพวกเจ้าชู้ วันนี้ชอบจ้าวฟางซิ่ว พรุ่งนี้ก็ชอบหานเจียงเสวี่ยแล้ว”
หลี่เป่าห่ายเชิดคอเถียง “เหลวไหล อย่าพูดถึงจ้าวฟางซิ่วกับผมเลย ทั้งบ้านคัดค้าน ผมจะยังชอบเธออีกเหรอ? ถ้าผมแต่งกับเธอจริง ๆ พวกคุณจะยอมไหม?
แล้วหานเจียงเสวี่ยอะไรนั่นอีก ใครกันหานเจียงเสวี่ย? ผมไม่รู้จักเธอสักหน่อย พวกคุณอย่าพูดจาเหลวไหล”
หลี่จินหมินถามอย่างสงสัย “ไม่ใช่เธอพูดเองเหรอว่าอยากได้แค่แม่ของหานเจียงเสวี่ย? ที่แท้ก็แค่พูดไปอย่างนั้นเองสินะ ก่อนหน้านี้อาสะใภ้รองให้เธอไปดูตัว เธอก็ไปไม่ใช่เหรอ หรือว่าตอนนี้ไม่ชอบหานเจียงเสวี่ยแล้ว?