หลี่เป่าจวินพูดแล้วทำจริง วันรุ่งขึ้นก็ให้หงโก่วกับพวกปล่อยข่าวว่าจะขายตำแหน่งงานในโรงซ่อมของรัฐ
ตำแหน่งงานในช่วงหลายปีมานี้หายากพอ ๆ กับช่วงที่ปัญญาชนหนุ่มสาวลงชนบท พอข่าวแพร่ออกไป ก็มีคนได้ยินแล้วรีบมาหาทันที
ราคาจาก 1,200 หยวนถูกเสนอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนถึง 1,600 หยวน
หลี่เป่าจวินตั้งราคาในใจไว้ที่ 2,000 หยวน เพราะตำแหน่งงานที่โรงงานแปรรูปอาหารจินจือก็ขายได้ 2,000 หยวน แม้โรงงานแปรรูปอาหารจะมีผลประกอบการดี แต่ตำแหน่งงานในโรงซ่อมของเขาก็เป็นงานช่างฝีมือเหมือนกัน
แต่เขากลัวอยู่ตลอดว่าจางหรงอิงจะเปลี่ยนใจเมื่อไรก็ได้ จึงไม่กล้ายืดเยื้อ
พอราคาแตะ 1,600 หยวน หลี่เป่าจวินก็ตกลงทันที
เงินจากการขายงานแบ่งกันตรงนั้นเลย จางหรงอิงได้ 1,000 หยวน ส่วนเขาได้ 600 หยวน
หลังพาคนซื้อไปจัดการเรื่องส่งมอบงานที่โรงซ่อม หลี่เป่าจวินยังต้องสอนงานให้อีกฝ่ายหนึ่งสัปดาห์ สอนทุกอย่างที่จำเป็นให้จนหมด
แน่นอนว่าช่วงหลายวันนี้ คนซื้อเลี้ยงหลี่เป่าจวินอย่างดี ทั้งอาหารดี ๆ เครื่องดื่มดี ๆ และบุหรี่ดี ๆ เรียกเขาว่าอาจารย์ทุกคำ แถมยังเต็มใจทำให้เสียด้วย
เพราะงานซ่อมนี้ต้องใช้ฝีมือ พอเรียนจนชำนาญแล้วก็ได้ประโยชน์ไปตลอดชีวิต
จากนั้นหลี่เป่าจวินก็เริ่มชีวิตการเป็นอาจารย์สอนลูกมือ
วันแรก สอนให้รู้จักและใช้เครื่องมือทุกชนิด ทั้งประแจ ไขควง เครื่องตัดโซ่ ที่สูบลม และอื่น ๆ จากนั้นฝึกใส่โซ่รถกับหยอดน้ำมันหล่อลื่นตลอดบ่าย
วันที่สอง สอนปะยาง เปลี่ยนยาง และถอดล้อเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง