อีกด้านหนึ่ง
หลี่เป่าจวินไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายหลังในบ้านเฉินเลยแม้แต่น้อย
เขาเดินกลับมาอย่างจนใจเพียงลำพัง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามาถึงหน้าบ้านตัวเองแล้ว
ในบ้านดับไฟหมดแล้ว ดูท่าทุกคนคงหลับกันหมด
เขาหันหลังกลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่เดินไปได้สองก้าวก็ชะงัก ในเวลานี้เขาไม่อยากกลับไปเห็นสีหน้าของเฉินกั๋วฟางเลยจริง ๆ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า หากกลับไปตอนนี้ คงต้องเจอเสียงบ่นไม่หยุดของเฉินกั๋วฟาง ว่าเขาไม่ได้เรื่อง ทำให้เธอขายหน้า และเสียใจที่แต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก
เขาไม่อยากกลับไป
เขานั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู วางข้อศอกบนเข่าแล้วถูหน้าไปมา ในใจสับสนว้าวุ่น
ชีวิตแต่งงานนี้ ไม่ใช่แค่เฉินกั๋วฟางที่ทุกข์ทรมาน เขาเองก็อึดอัดใจ
ตอนเพิ่งแต่งงานกัน ทั้งคู่รักใคร่หวานชื่น แต่ตอนนี้กลับเห็นหน้ากันก็เบื่อหน่าย
ต่อจากนี้จะเดินหน้าต่อไปอย่างไร เขาเองก็ไม่รู้
ถึงจะใช้ชีวิตอย่างทุกข์ใจถึงเพียงนี้ เขาก็ไม่เคยคิดจะหย่า คนรอบข้างที่ทนอยู่ต่อไม่ไหวมีทั้งผูกคอตาย ทั้งกินยาฆ่าตัวตาย แต่แทบไม่เคยได้ยินใครหย่ากัน
เขาคิดว่าถ้าตัวเองอยากหย่า ไม่ต้องพูดถึงหลี่จินหมิน แค่จางหรงอิงก็ต้องตีเขาจนตาย แถมยังทำให้ชื่อเสียงของพี่น้องในบ้านมัวหมองไปด้วย
มีพี่ชายหย่าร้าง ต่อไปเป่าห่ายจะแต่งเมีย ส่วนพวกน้องสาวทั้งสองจะหาคู่ ก็ต้องถูกคนเอาไปพูดซุบซิบนินทาพ่วงไปด้วย
ลมหนาวปลายปีพัดหวีดหวิว หลี่เป่าจวินนั่งได้ไม่ถึงชั่วโมงก็หนาวจนตัวเย็นไปหมด
ทนไม่ไหวจริง ๆ สุดท้ายเขาจึงตัวแข็งทื่อ เคาะประตู
“ก๊อก ๆ ๆ~”
“ก๊อก ๆ ๆ~”
ถังหงเหมยตื่นแล้ว แต่ไม่อยากลุก คนอื่นยังไม่อยากลุก เธอก็ไม่อยากเหมือนกัน
หลี่เป่ากั๋วยื่นเท้าไปสะกิดเธอ “มีคนเคาะประตู”
ถังหงเหมยขยับหนีเข้าไปด้านใน “คุณหูฝาดแล้ว รีบนอนเถอะ”