หลี่เป่าจวินเริ่มรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าเฉินกั๋วฟางเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่ไม่คิดว่าเธอจะโมโหจนเข้าโรงพยาบาล
ชีวิตช่วงนี้ยิ่งนับวันก็ยิ่งลำบาก
แต่ถึงจะลำบากก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป เขาปลอบใจตัวเองว่าเป็นผู้ชายตัวโต หนังหนากระดูกแข็ง ส่วนเฉินกั๋วฟางเติบโตมาอย่างบอบบาง จะยอมให้เธอบ้างแล้วจะเป็นไรไป
พอเจอเฉินกั๋วฟางเข้า เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะอาละวาดใส่เขาแค่ไหน
หลี่เป่าจวินรู้สึกเหนื่อยใจ ที่จริงหลายปีมานี้ไม่ใช่แค่เฉินกั๋วฟางที่เหนื่อย เขาเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ทะเลาะกันไปทะเลาะกันมา ความรู้สึกก็จืดจางลง เขาทะเลาะกับเธอมาหลายปีแล้ว อยากใช้ชีวิตดี ๆ ด้วยกัน ยอมถอยทีละก้าว แต่เฉินกั๋วฟางกลับยิ่งทำเกินไปทุกที
ไม่ต้องพูดถึงเฉินกั๋วฟางที่เสียใจเลย เขาเองก็เสียใจเหมือนกัน ถ้ารู้ว่าหลังแต่งงานจะต้องใช้ชีวิตแบบนี้ ตอนนั้นเขายอมลงชนบทไปเหนื่อยจนตายเสียยังดีกว่า ไม่มีทางยอมทำตามที่ตระกูลเฉินจัดแจง ไปเป็นช่างฝึกหัดที่โรงซ่อมรถเด็ดขาด
บนทางเดินของโรงพยาบาล แม่เฉินนั่งเหม่ออยู่บนเก้าอี้ไม้ เธอทนคำอ้อนวอนของลูกสาวคนเล็กไม่ไหว จึงเรียกหลิวเจียงเทามา แต่ในใจกลับสับสนวุ่นวาย
ท้องได้สองเดือนแล้ว ต่อให้หย่ากับหลี่เป่าจวินตอนนี้ แล้วแต่งงานกับหลิวเจียงเทาทันที อีกแค่แปดเดือนก็ต้องคลอด
ถึงตอนนั้นจะอ้างว่าคลอดก่อนกำหนด แต่เพิ่งหย่ากันทางนี้ อีกฝ่ายก็แต่งงานทันที แบบนี้ฟังดูไม่ดีเลย แล้วทางบ้านหลี่จะยอมหย่าหรือเปล่า?