“ดูสิ นี่ก็เป็นวาสนาเหมือนกัน ถ้าบ้านหลี่รู้ว่าลูกตั้งท้อง คงดีใจจนไม่รู้จะทำยังไงแน่”
คำปลอบใจของแม่เฉินไม่เพียงไม่เข้าหูเฉินกั๋วฟาง กลับยิ่งทำให้เธอเกลียดบ้านหลี่มากขึ้น
ยังจะดีใจอีกหรือ
ถ้ารู้ว่าเธอตั้งท้อง พวกเขาคงอยากฆ่าเธอให้ตายเสียมากกว่า
เห็นแม่เฉินยังพูดไม่หยุด ถึงขั้นเอ่ยว่าจะเชิญคนบ้านหลี่ออกมากินข้าวด้วยกัน เพื่อคลี่คลายความเข้าใจผิดตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เฉินกั๋วฟางสูดหายใจลึก “แม่ หนูอยากหย่ากับหลี่เป่าจวิน”
“ถึงตอนนั้นลูกก็จะ...อะไรนะ? ลูกพูดว่าอะไรนะ?” แม่เฉินพูดยังไม่ทันจบ ก็ได้ยินลูกสาวแทรกขึ้นมา จึงนึกว่าตัวเองฟังผิดไป
เฉินกั๋วฟางมองแม่ น้ำเสียงหนักแน่น “หนูบอกว่าหนูจะหย่ากับหลี่เป่าจวิน!”
ถึงแม่เฉินจะรักลูกสาวคนนี้มากแค่ไหน ตอนนี้ก็อดโมโหไม่ได้ “ลูกเป็นอะไรไปเนี่ย ทำเรื่องวุ่นวายมาตั้งหลายปี ตอนนี้กำลังจะเป็นแม่คนอยู่แล้ว ยังไม่รู้จักโตอีก
พ่อพูดไม่ผิดเลย ฉันตามใจลูกจนเสียคน ตั้งแต่เล็กจนโตอยากทำอะไรก็ทำ ไม่เคยคิดถึงผลที่จะตามมา ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของคนอื่น
ตอนแรกพวกเราไม่ให้ลูกแต่งงาน ก็พูดกันแล้วว่าลูกทนชีวิตแบบนั้นไม่ไหว แต่ลูกก็ยืนกรานจะแต่งกับเขา ตอนนี้แต่งงานกันมาหลายปี ในที่สุดก็มีลูกแล้ว ลูกกลับจะหาเรื่องหย่าอีก
แค่พูดก็จะหย่า ลูกเคยคิดไหมว่าลูกจะทำยังไง? ฉันกับพ่อก็อายุมากแล้ว จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
หย่าแล้วลูกจะไปไหน? ท้องโตกลับบ้านเดิม แล้วให้พี่สะใภ้คอยดูแลหรือไง? พี่ชายลูกจะอยู่ยังไง?”