หลี่เป่าจวินถูกกระชากออกไป ก้อนหินจึงฟาดเข้าที่ไหล่ของจางหรงอิง
“โอ๊ย!” จางหรงอิงร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
หลี่เป่าจวินหันกลับไปมองจางหรงอิงแวบหนึ่ง ก่อนเตะผู้หญิงคนนั้นเต็มแรง
“แม่ แม่เป็นอะไรไหม?”
ชายที่กำลังถูกกดไว้ซ้อมรีบลุกขึ้นมา ประคองผู้หญิงที่ถูกหลี่เป่าจวินเตะจนล้มลงกับพื้นและร้องโอดโอย แล้วรีบหนีไป
“ไอ้เวรเอ๊ย! ตีแม่ฉันแล้วยังคิดจะหนีอีกเหรอ!!!”
หลี่เป่าจวินก้าวพรวดจะไล่ตาม
จางหรงอิงคว้าเขาไว้ “จะก่อเรื่องอะไรอีก ที่นี่คิดว่าเป็นเป่าหลิ่งหรือไง ถ้าโดนจับเข้าห้องขัง พี่ใหญ่ก็ช่วยแกออกมาไม่ได้หรอก เป็นบ้าอะไร เพิ่งมาได้แค่นี้ก็ไปหาเรื่องคนอื่นแล้วหรือไง?”
หลี่เป่าจวินเชิดคอเถียง “พวกนั้นต่างหาก!!!”
จางหรงอิงเหลือบมองคนที่ยืนมุงดู แล้วขยับแขนตัวเองเล็กน้อย “ไป หยิบของแล้วกลับบ้าน ค่อยคุยกัน”
หลี่เป่าจวินยังไม่ยอมแพ้ เขาจ้องแผ่นหลังของชายหญิงที่เดินจากไปเขม็ง ก่อนจะหิ้วของเดินตามหลังจางหรงอิงไปอย่างไม่เต็มใจ
ยังไม่วายหันไปตะโกนใส่คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ “มองอะไรกัน ไม่เคยเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่ต่อยตีกันหรือไง?”
คนรอบข้างพากันหัวเราะเยาะ จางหรงอิงอับอายจนรีบสาวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว ทำท่าราวกับไม่รู้จักหลี่เป่าจวิน
หลี่เป่าจวินไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเร่งฝีเท้าตาม “แม่ แม่ รอผมด้วย เดินเร็วขนาดนั้นทำไม?”
ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยิน
จางหรงอิงก้าวฉับ ๆ จนขาแทบพันกัน
พอออกจากสวนสาธารณะ เธอถึงหันกลับไปมอง กัดฟันพูดกับหลี่เป่าจวิน “ไอ้โง่ ตอนแม่ออกมาบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้ทำตัวสงบเสงี่ยม อย่าไปก่อเรื่อง