นอกจากโต้วเหมยจะคุยกับจินจืออยู่ครู่หนึ่งแล้ว พอชิวผิงถาม เธอก็ยังไม่ยอมพูดอะไรสักคำ
เธอแค่บอกว่าตอนนี้อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ไม่รู้ว่ามีอะไรติดค้างในใจ ถึงไม่ยอมกลับเป่าหลิ่งไปด้วยกัน
สองวันต่อมา ชิวผิงกับจินจือพาโต้วเหมยตระเวนไปตามโรงพยาบาลต่าง ๆ
โรงพยาบาลที่สองจงซาน โรงพยาบาลประจำมณฑล โรงพยาบาลประจำเมือง โรงพยาบาลแพทย์กว่างโจวแห่งที่สอง แห่งที่สาม......
พวกเขาตระเวนไปทีละแห่ง เงินทองไหลออกไปราวกับสายน้ำ สุดท้ายแพทย์สูงวัยคนหนึ่งก็แนะนำให้ไปโรงพยาบาลทหารส่วนกลาง
“เมื่อก่อนที่นั่นรักษาบาดแผลจากสงคราม ตอนนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าพอสมควรแล้ว สภาพของคุณอาที่เป็นอยู่ยังไม่นับว่าหนักมาก เมื่อเทียบกับทหารที่ใบหน้าหายไปครึ่งหนึ่ง แต่คงรักษาให้หายไปหมดไม่ได้
ถ้าพวกคุณมีแรงและยอมจ่ายเงิน ก็ผ่าตัดตัดแผลเป็นออกแล้วเย็บแผลด้วยเทคนิคเสริมความงามได้ ช่วงที่แผลกำลังฟื้นตัวต้องระวังเรื่องอาหารเป็นพิเศษ แบบนี้แผลเป็นที่กว้างก็จะเล็กลงและเรียบขึ้น
ถ้าผลออกมาดี ต่อไปแผลเป็นจะเหลือเป็นเส้นเล็ก ๆ ไม่เป็นบริเวณกว้าง สีไม่เข้มขนาดนี้ และไม่ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ”
ชิวผิงกับคนอื่น ๆ จ้องคุณหมอเขม็ง ตั้งใจฟังเงียบ ๆ
คุณหมอมองหญิงสาวที่ก้มหน้าด้วยความรู้สึกต่ำต้อย เธอเพิ่งอายุยี่สิบสองยี่สิบสาม ใกล้เคียงกับหลานสาวของเขา
เขาถอนหายใจ “ถ้าภายหลังฐานะทางการเงินพอไหว ก็ลองไปโรงพยาบาลหมายเลขเก้าที่เซี่ยงไฮ้ดูได้ ได้ยินว่าที่นั่นเชี่ยวชาญเรื่องนี้ แต่ค่าใช้จ่าย...”
ชิวผิงรีบตอบ “คุณหมอครับ เรื่องค่าใช้จ่ายไม่เป็นไร อาผมยังสาว เป็นผู้หญิงด้วย ขอแค่รักษาให้หาย ต่อให้ต้องจ่ายเท่าไรก็ยอมครับ”