โต้วเหมยไม่ยอมกลับเป่าหลิ่งไปพร้อมกับทุกคน
“ฉัน...ฉันอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว... อีกอย่าง พี่เจียฮุ่ยก็ดูแลฉัน...” เธอก้มหน้า พยายามปกปิดรอยแผลเป็นน่าเกลียดบนใบหน้า
รอยแผลพาดเฉียงลงมาจากเหนือใบหู คล้ายร่องรอยที่ถูกไฟลวกอย่างรุนแรง มันพาดผ่านใบหน้าซีกซ้ายของเธอไปจนถึงปลายคาง ทิ้งร่องลึกน่าเกลียดและสะดุดตาไว้บนผิวที่เคยสะอาดเกลี้ยงเกลาและเนียนละเอียด
รอยแผลเป็นขรุขระไม่เรียบ สีแดงคล้ำ ทำลายโครงหน้าที่เคยอ่อนโยนและงดงามของเธอจนหมดสิ้น
ไม่ต้องพูดถึงเวลาหัวเราะหรือแสดงสีหน้ามากเกินไป แม้แต่ตอนพูด รอยแผลนั้นก็ถูกดึงจนบิดเบี้ยว ทำให้ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
โต้วเหมยก้มหน้า หดคอ ท่าทางขี้ขลาดราวกับรอยแผลเป็นยิ่งขับให้เธอดูหวาดกลัว จนไม่เหลือเค้าความสดใสสะอาดตาอย่างเมื่อก่อน
“โต้วเหมย กลับไปกับพวกเราด้วยกันเถอะ ใกล้ปีใหม่แล้ว ที่บ้านจะได้ครึกครื้นหน่อย...” จินจือเอ่ยเกลี้ยกล่อม
ยังพูดไม่ทันจบ ชิวผิงก็แทรกขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ถ้าอาสาวไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ”
หยางเจียฮุ่ยเห็นบรรยากาศหนักอึ้ง จึงรีบช่วยคลี่คลาย “พอดีฉันกับฮ่าวฮ่าวก็อยู่กันเหงา ๆ ให้โต้วเหมยอยู่ฉลองปีใหม่กับฉันเถอะ จะได้ครึกครื้นหน่อย หลังปีใหม่ค่อยมาเยี่ยมแล้วพาโต้วเหมยไปเซี่ยงไฮ้ด้วยกันก็ได้ หรือฉันซื้อตั๋วให้โต้วเหมย แล้วคุณไปรับเธอที่เซี่ยงไฮ้ก็ได้เหมือนกัน
ไม่ต้องห่วง คนแถวนี้เป็นคนคุ้นเคยของโต้วเหมยทั้งนั้น มีฉันอยู่ด้วย จะไม่ยอมให้เธอเกิดเรื่องแม้แต่นิดเดียว”