พี่สะใภ้รองบ้านถังถูกถังหงเหมยด่าจนหน้าเขียว จึงโวยวายว่า “แม่! ดูถังหงเหมยสิ ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง ยังจะกลับมาวางอำนาจในบ้านเราอีก แม่ไม่คิดจะจัดการหน่อยเหรอ?”
แม่นางถังจะลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาวก็จริง แต่ไม่ได้รักลูกสะใภ้มากกว่าลูกสาว ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคำที่หงเหมยพูดก็ล้วนทำเพื่อตัวเธอเอง
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เธอยังอยากให้ลูกสาวควักเงินสินสอดของลูกชายคนที่สี่ด้วย
“พอแล้ว ๆ น้องสาวแกยังเด็กกว่า แกเป็นพี่สะใภ้ก็ยอม ๆ ให้น้องหน่อย อะไรที่ว่าแต่งออกไปแล้วเป็นน้ำที่สาดทิ้ง ที่นี่คือบ้านถัง เป็นบ้านเดิมของหงเหมย พูดจาไม่รู้จักคิดแบบนี้ จะโทษที่น้องเขาโกรธแกก็ไม่ได้”
พี่สะใใภ้รองบ้านถังโมโหจนแทบระเบิด “ก็ได้ สรุปแล้วในบ้านนี้ฉันเป็นคนนอกสินะ พวกคุณถึงจะเป็นครอบครัวเดียวกัน!”
“ไป เจียเป่า เจียหัว กลับห้องกับแม่ พวกเธอบอกว่าแม่เป็นคนนอก พวกเธอเป็นลูกที่แม่คลอดออกมา งั้นก็ยิ่งเป็นคนนอกเข้าไปใหญ่”
แม่นางถังไม่เห็นหัวลูกสะใภ้ แต่ให้ความสำคัญกับหลานชาย “พูดอะไรเหลวไหลต่อหน้าลูกทำไม? เจียเป่ากับเจียหัวเป็นหลานชายบ้านถัง อะไรที่ว่ายิ่งเป็นคนนอก พูดจาไม่รู้จักหนักเบา ระวังจะสอนลูกเสียคน”
พูดจบ แม่นางถังก็กวักมือเรียกหลานชาย “เจียเป่า เจียหัว มาหาย่าสิ!”
เด็กน้อยมองย่าแล้วก็มองแม่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
พอเห็นเด็กลังเล แม่นางถังก็เริ่มฉุน เธอเป็นผู้หญิงที่มีอำนาจในบ้านเพียงคนเดียวแท้ ๆ ทั้งที่ตัวเองยังไม่ตาย ลูกสะใภ้กลับอาศัยว่าคลอดลูกแล้วเริ่มคิดแย่งอำนาจหรือไง?