เป่าเฉวียนกับเยี่ยนจื่อเป็นพนักงานประจำทั้งคู่ หลังมีลูกคนโต พวกเขาก็ทำหมัน ตอนนี้ลูกโตพอเข้าโรงเรียนแล้ว อีกอย่างเฉียนชุนลี่กับเยี่ยนจื่อก็เข้ากันไม่ได้ เป่าเฉวียนจึงไม่อยากจับทั้งสองคนมาอยู่ด้วยกัน
แต่หลังย่าหลี่เสียชีวิต เป่าฝุ่ยแต่งงานแล้ว เฉียนชุนลี่ก็ว่างไม่มีอะไรทำ แถมยังชอบไปหาเป่าเฉวียนอีก ทำเอาเขาต้องทนรับสีหน้าบึ้งตึงจากเยี่ยนจื่ออยู่ไม่น้อย
ยังดีที่หลี่เป่าชุ่ยตั้งท้องตั้งแต่เดือนที่สามหลังแต่งงาน บ้านสามีอยู่ไกล เฉียนชุนลี่จึงกลับไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง เป่าเฉวียนถึงได้แอบถอนหายใจโล่งอกเสียที
เดือนพฤษภาคม ปี 1995 ชิวผิงที่แยกจากกันมาเกือบหนึ่งปี ในที่สุดก็กลับไปเป่าหลิ่งเพื่อดำเนินการหย่ากับหร่วนฟาง
ลูกจะอยู่กับแม่ไปก่อน ชิวผิงจ่ายค่าเลี้ยงดูทุกเดือน ส่วนบ้านในเป่าหลิ่งยกให้หนานเหวินเสียง เขาจะแวะมาเยี่ยมเมื่อไรก็ได้
เมื่อเห็นลูกชายสะอาดสะอ้านอยู่ในอ้อมแขนแม่หร่วน ชิวผิงก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
เหวินเสียงอยู่กับยายมีชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าตอนอยู่กับพ่อแม่เสียอีก แก้มมีเนื้อขึ้นมา แถมยังเรียก “รักยาย รักยาย” ไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าแม่หร่วนรักและเอ็นดูเขาจากใจจริง
“ได้ยินว่าคุณกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลเป่าหลิ่งแล้วเหรอ” ชิวผิงมองหร่วนฟางที่เงียบงัน ก่อนถามเสียงแห้ง
หร่วนฟางพยักหน้า น้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตากลับมามีประกายอีกครั้ง “อืม พ่อฉันสนิทกับผู้อำนวยการฉีที่โรงพยาบาล พอแม่รู้ว่าฉันลาออก ก็รีบให้พ่อไปคุยกับเขา แล้วแอบจัดการให้ฉันพักงานโดยยังคงตำแหน่งไว้
ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าพยาบาลแผนกผู้ป่วยนอกแล้ว หัวหน้าแผนกพยาบาลดูแลฉันดีมาก คอยแนะนำให้ไปเรียนรู้งานอยู่เสมอ เขาตั้งใจจะฝึกฉันให้เป็นผู้สืบทอด เพราะฉะนั้นคุณวางใจฝากเหวินเสียงไว้กับฉันได้ ฉันจะดูแลเขาให้ดี”