ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของลูกชายทั้งสามคนถูกจางหรงอิงตัดสินชี้ขาด เธอหันไปมองลูกสาวทั้งสองคน
“ไม่ใช่แค่พี่น้องสามคนนี้เท่านั้น เป่าฝ่งหางานได้ก็ต้องจ่ายเหมือนกัน ต่อไปเป่าซีก็เช่นกัน ตอนนี้ยังไม่มีรายได้ ก็ช่วยดูสีหน้าคนอื่นให้เป็นหน่อย งานในบ้านก็ขยันทำเสียบ้าง แม่รับใช้พวกเธอมาหลายสิบปีแล้ว ให้แม่ได้พักสบายสักสองวันเถอะ”
พอพูดเรื่องค่าใช้จ่ายจบ ถังหงเหมยก็อดเอ่ยปากถามไม่ได้ “แม่คะ แม่เหนื่อยมาครึ่งชีวิตแล้ว ถึงเวลาที่แม่จะได้สุขสบายบ้างแล้วนะคะ ไม่อย่างนั้นเรื่องงานให้ฉันจัดการเองดีไหม ฉันจะไปหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว ส่วนแม่ก็อยู่บ้านช่วยดูแลเสวี่ยนหมิงกับเซวี่ยนหง ทำกับข้าว แล้วก็มีความสุขกับการได้อยู่พร้อมหน้ากับลูกหลานค่ะ”
จางหรงอิงกลอกตาอย่างลับ ๆ พูดเสียไพเราะเชียว กลับบ้านไปสุขสบาย ได้อยู่พร้อมหน้ากับลูกหลาน ที่แท้ก็แค่กลับไปเป็นคนรับใช้ฟรี คอยปรนนิบัติคนทั้งบ้านไม่ใช่หรือไง
ชาติก่อนเธอทำมาจนเอือมเต็มทีแล้ว ทั้งวันไม่มีเวลาหยุดพัก เสื้อผ้าก็ซักไม่หมด จานชามก็ล้างไม่จบ เก็บผ้าก็ไม่รู้จักเสร็จ ตากผ้าห่มก็ไม่รู้จักสิ้น
ไม่เดินไปซื้อผัก ก็อยู่ในครัวกวัดแกว่งตะหลิวแขนเป็นระวิง เหนื่อยกว่าทำงานประจำไม่รู้กี่เท่า
ที่สำคัญคือยังโดนทำหน้าบึ้งใส่อีก วันนี้ก็บอกว่าเธอซื้อผักฟุ่มเฟือย ให้ประหยัดหน่อย พรุ่งนี้ก็บอกว่าเธอเอาแต่กินไม่ยอมทำงานบ้าน แถมสุดท้ายหลานชายหลานสาวก็ยังตะคอกใส่เธออีก