หลินหม่านอวี้มีเรื่องอัดอั้นอยู่เต็มอก แต่ไม่รู้จะพูดกับใคร พอจางหรงอิงถามขึ้นมา เธอก็คว้ามืออีกฝ่ายไว้แล้วเล่าออกมารวดเดียว
“น้องสาวของเหวินปิงแต่งงานอยู่หมู่บ้านข้าง ๆ ลูกเขยของฉันเมื่อก่อนก็ดูเป็นคนดีอยู่หรอก แต่หลายปีมานี้กลับนิสัยเสีย ทั้งกินเหล้าทั้งเล่นไพ่
พอเสียเงินก็กลับบ้านมาอาละวาด ลูกสาวฉันช่างอาภัพนัก ตามตัวมีแต่รอยแผลอยู่บ่อย ๆ อยากหนีไปก็หนีไม่ได้ เพราะพาลูกไปด้วยไม่ได้ วันนี้ลูกสาวฉันคิดสั้น...”
จางหรงอิงรีบพูดว่า “งั้นก็พากลับบ้านสิ แต่งงานกันในชนบทแบบนี้ ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสอยู่แล้ว สถานการณ์แบบนี้ พากลับมาก็จบ ไม่ต้องหย่าด้วยซ้ำ”
“ลูกสาวตัวเองถูกทรมานจนคิดสั้นแล้ว ยังจะปล่อยให้อยู่บ้านคนอื่นไปทำไม”
ก่อนหน้านี้จางหรงอิงเคยได้ยินเป่าซยาเล่าเรื่องน้องสามีคนนี้ เพราะหลี่เป่าฉีกับน้องสามีสนิทกันและเข้ากันได้ดี เธอถึงได้แต่งเข้าตระกูลเฉิน
หลังแต่งงาน ตอนเป่าซยาตั้งท้องและคลอดหยวนหยวน น้องสามีคนนี้ก็ดูแลพี่สะใภ้เป็นอย่างดี
ทั้งขยันขันแข็ง ทั้งไม่สร้างเรื่อง น้องสามีแบบนี้กลับบ้านไป สำหรับเป่าซยาแล้วไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่เป็นเรื่องดีด้วยซ้ำ