ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จินจือมองจางหรงอิงแล้วถามเสียงเบา “คุณอาคะ คุณอาคิดหรือเปล่าว่าตระกูลจางเหลือหนูอยู่คนเดียวแล้ว หนูไม่แต่งงาน กลัวว่าตระกูลจางจะไม่มีคนสืบสกุล?”
จางหรงอิงถาม “ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”
จินจือตอบ “มันก็เป็นเรื่องปกตินี่คะ ตั้งแต่โบราณ ผู้ใหญ่สร้างบ้านให้ลูกชาย เตรียมสินสอดให้เขาแต่งงานมีลูก ก็เพื่อให้บ้านตัวเองมีทายาทไม่ใช่เหรอคะ”
“ที่หนูไม่เข้าใจก็คือ ลูกชายแต่งสะใภ้ต้องเสียเงินตั้งมากมาย ทั้งค่าสินสอด ทั้งบ้าน แถมตัวเองก็คลอดลูกไม่ได้ ยังต้องให้ท้องคนอื่นคลอดให้ สายเลือดก็รับประกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แล้วยังมีเรื่องแม่ผัวลูกสะใใภ้กับปัญหาสารพัดอีก
ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมต้องส่งลูกสาวไปแต่งบ้านคนอื่น ให้ช่วยเขามีลูก คอยรับใช้คนทั้งบ้าน แล้วลูกที่เกิดมาก็ต้องเข้าตระกูลคนอื่น ใช้แซ่คนอื่น สืบสกุลและขยายตระกูลให้เขาด้วยล่ะคะ?
ควรเก็บลูกสาวไว้ที่บ้านสิคะ ให้ผู้ชายแต่งเข้าบ้านคนอื่น ผู้ชายไม่ต้องคลอดลูก ไม่ต้องให้นม ไม่ต้องผ่านการคลอดก็ไม่ต้องมีช่วงร่างกายอ่อนแอ แถมยังแข็งแรงกว่า แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าบ้านฝ่ายหญิงจะรังแกเขา
เขาเป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ ถ้าบ้านฝ่ายหญิงรังแกก็เดินออกมาได้ อย่างแย่ที่สุดก็ยังใช้แรงทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้ จะคว่ำโต๊ะสู้กับคนทั้งบ้านฝ่ายหญิงก็ยังไหว พ่อแม่สามีแก่ขนาดนั้น แถมยังมีผู้หญิงที่อ่อนแอเพราะเคยคลอดลูก ถ้าพวกนั้นรังแกเขา เขาจะสู้ไม่ไหวได้ยังไงคะ?
ผู้ชายคนหนึ่งจะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน ไม่ต้องมีประจำเดือน ไม่ต้องตั้งท้อง ไม่ต้องคลอดลูก ไม่ต้องให้นม ก็ไม่มีช่วงร่างกายอ่อนแอ ต่อให้หย่าร้อยครั้งก็ไม่เจ็บตัว อย่างมากก็เสียทรัพย์สินนอกกายไปบ้าง