พูดมาถึงตรงนี้ หลี่เป่ากั๋วก็รู้สึกว่าตัวเองขาดทุนยับเยิน
ความรู้ความสามารถของเขาไม่ได้ราคาถูกขนาดนั้น เนื้อหมูสามสิบชั่งซื้อไม่ไหวหรอก
ดังนั้นเขาจึงบอกหลี่เป่าจวินตรง ๆ ว่าให้ชิวผิงโทรหาเขาพรุ่งนี้ เขากลัวว่าหลี่เป่าจวินจะสมองไม่ดี ฟังไม่เข้าใจ แล้วถ่ายทอดคำพูดไปไม่ครบถ้วน
วันต่อมา ชิวผิงโทรหาหลี่เป่ากั๋ว
โทรศัพท์ดังอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะถูกตัดสาย
ไม่นานนัก หลี่เป่ากั๋วก็โทรกลับมา
เขาทำสีหน้าลำบากใจอยู่ปลายสายแล้วพูดว่า “ระเบียบข้อบังคับนี่ดูเหมือนมีแค่ไม่กี่หน้า แต่พอจะเขียนขึ้นมาจริง ๆ ถึงรู้ว่าชวนให้ปวดหัวแค่ไหน ต้องคำนึงถึงความยุติธรรมตั้งแต่ระดับบนจรดล่างของบริษัท ทั้งยังต้องคุมคุณภาพงานให้ได้มาตรฐาน จะดูแลคนก็ต้องจัดการเงินกับสิ่งของ แถมยังต้องรักษาน้ำใจ ไม่ให้เสียความสัมพันธ์กันอีก
ต้องระวังไม่ให้มีคนอู้งานหรือเล่นตุกติก แต่ก็ห้ามเข้มงวดเกินไปจนทำให้พี่น้องข้างล่างหมดกำลังใจ ทุกด้านล้วนเอนเอียงไม่ได้ ต้องคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ชิวผิง ฉันพูดกับนายตามตรงนะ ถ้าเป็นคนนอกมาขอให้ช่วย ต่อให้ให้ซองแดงฉันสักหลายร้อยหยวน ฉันก็ไม่ทำหรอก ยากกว่าตอนสอบมหาวิทยาลัยของฉันอีก แต่บริษัทรับเหมาก่อสร้างพี่น้องเราเป็นคนกันเองทั้งนั้น ต่อให้ฉันไม่กินไม่นอน ลางานอยู่บ้านคิดสักสองสามวัน ก็ต้องช่วยกันวางเรื่องนี้ให้เรียบร้อย...”
ชิวผิงซาบซึ้งจนกล่าวขอบคุณไม่หยุด “เป่ากั๋ว ในนามของบริษัททั้งหมด ในนามของพี่น้องทุกคน ฉันขอบคุณนายมาก ต่อไปถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วย แค่พูดคำเดียวก็พอ
หลายปีมานี้ นายคอยดูแลพวกเรา พี่น้องทุกคนจำไว้ในใจ นายไม่ใช่แค่พี่ชายของต้าจวินคนเดียว แต่เป็นพี่ชายของพวกเราด้วย”
เมื่อชิวผิงแสดงท่าทีเช่นนี้ หลี่เป่ากั๋วก็พอใจ
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เอกสารฉบับหนึ่งถูกส่งจากเซี่ยงไฮ้ไปให้ชิวผิง
ตั้งแต่การบริหารภายใน กฎระเบียบการทำงาน ไปจนถึงหลักการในการวางตัว ระเบียบข้อบังคับที่ครบถ้วนชุดหนึ่งก็ถูกกำหนดขึ้นเช่นนี้