หลี่เป่ากั๋วถูกภรรยาผลักจนได้สติ รีบเข้าไปแย่งมีดจากมือหลี่จินหมิน
“พ่อ ผมทำเองครับ พ่อวิ่งวุ่นมาทั้งวันแล้ว คงเหนื่อยแย่ รีบพักเถอะครับ”
หลี่เป่าจวินจ้องเงินตาเป็นมัน พลางขยับเข้าไปใกล้จางหรงอิง “แม่ ในเมื่อการแต่งงานของน้องสามไม่สำเร็จ แม่ให้เงินผมสักหน่อยได้ไหม ผมจะได้ไปทำธุรกิจกับพวกเขา”
จางหรงอิงยัดเงินในมือใส่กระเป๋ากางเกง หันหลังเดินเข้าห้องตัวเองทันที
“แม่~”
หลี่เป่าจวินยังอยากพูดอะไรต่อ แต่เสียงปังดังขึ้น ประตูเกือบฟาดโดนจมูกเขา
จางหรงอิงไม่สนใจลูก ๆ ที่ต่างก็คิดกันไปคนละอย่างอยู่ข้างนอก เธอลากหีบใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง ควานกุญแจใต้หมอนมาไขเปิดหีบ แล้วหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งออกมาจากข้างใน
ในกล่องมีสมุดบัญชีเงินฝากที่ไม่ต้องลงชื่อและไม่ต้องใช้รหัสอยู่หนึ่งเล่ม เหลือเงินอยู่ทั้งหมด 600 กว่าหยวน
ตอนนี้สามีของเธอ หลี่จินหมิน เป็นช่างเทคนิคที่โรงไฟฟ้า เงินเดือนเดือนละ 63 หยวน 5 เหมา สวัสดิการของที่ทำงานก็ดีไม่น้อย ส่วนจางหรงอิงเองเป็นพนักงานประจำโรงงานรองเท้าหนัง ได้เงินเดือนระดับ 3 เดือนละ 43 หยวน 6 เหมา
สองสามีภรรยามีรายได้รวมกันเดือนละร้อยกว่าหยวน ช่วงเทศกาลยังได้ของกลับบ้านอีก ลูกชายคนโตทำงานอยู่แผนกทรัสต์ของธนาคาร ลูกชายคนรองเป็นช่างซ่อมอยู่ร้านซ่อมจักรยาน ส่วนลูกชายคนที่สามเป็นเด็กฝึกงานในภัตตาคารของรัฐ
คนในบ้านตั้งมากมายต่างก็หาเงินได้ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เงินเก็บทั้งหมดรวมกันแล้วมีอยู่ในสมุดบัญชีแค่ 600 กว่าหยวน
จางหรงอิงนับเงิน 360 หยวนจาก 860 หยวนใส่กลับเข้าไปในกล่องเหล็ก ส่วนอีก 500 หยวนเก็บติดตัวไว้ ตั้งใจว่ารอเอาน้ำแกงไก่ไปส่งที่โรงพยาบาลแล้วจะมอบให้ลูกชายคนรองกับภรรยา