บทที่ 9 ด่าตั้งแต่คนบนยันคนล่าง
หลี่เป่ากั๋วถูกแม่ด่าต่อหน้าน้องชายกับน้องสาวแบบนี้ ใบหน้าก็แดงก่ำไปหมด
“ฉันว่าแม่บ้าไปแล้วจริง ๆ แม่จะต้องเห็นผมขึ้นไปตีกับเขาจนเลือดตกยางออกให้ได้เลยใช่ไหมถึงจะพอใจ? มีเรื่องอะไรก็คุยกันได้ ไม่ใช่เอาแต่ใช้กำลังแก้ปัญหาทุกเรื่องสักหน่อย!”
จางหรงอิงนึกถึงสิ่งที่ลูกชายคนโตทำไว้ในชาติก่อน ดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมา
“อย่ามาพูดจาเหลวไหลใส่ฉัน ลูกเป็นลูกชายคนโต อยู่บ้านกินฟรีอยู่ฟรีก็แล้วไป พอมีเรื่องขึ้นมากลับพึ่งพาอะไรไม่ได้ แล้วต่อไปฉันจะหวังพึ่งอะไรจากแกได้อีก?
ทำไมล่ะ ไก่เนื้อนี่ฉันกินไม่ได้หรือไง? ต้องให้ทั้งบ้านของแกกินถึงจะถูกงั้นเหรอ?
แม่แกอายุปูนนี้แล้ว ควรจะต้องเคี่ยวกระดูกตัวเองให้เป็นน้ำมันเพื่อเลี้ยงดูพวกแกอย่างนั้นหรือ? ฉันกินของดีสักคำก็มีความผิดหรือไง?”
หน้าหลี่เป่ากั๋วเขียวคล้ำ “ผมเคยพูดแบบนั้นตอนไหน? คือว่า บ้านไหนมีของดี ก็ต้องให้เด็ก ๆ ก่อนสิ ผมแค่เห็นว่าเสวี่ยหมิง...”
ยังพูดไม่ทันจบ จางหรงอิงก็หยิบชามข้าวของตัวเองขึ้นมาคว่ำใส่หน้าหลี่เป่ากั๋ว “นั่นลูกแก เป็นลูกที่ฉันคลอดหรือไง? ฉันคลอดหรือเปล่า? ฉันคลอดไหม?”
หลี่เป่ากั๋วร้องลั่น
แต่เสียงคำรามของจางหรงอิงกลบเสียงเขาเสียมิด
“ฉันเลี้ยงแกจนโต แล้วยังต้องเลี้ยงลูกให้แกอีกด้วยหรือไง!!!”
ถังหงเหมยโมโหจนลุกขึ้นยืน “แม่ ฉันเข้าใจแล้ว ที่แม่พูดที่แม่ทำมาทั้งหมดนี่ ตั้งใจทำให้ฉันดูใช่ไหม? ฉันคลอดลูกให้ตระกูลหลี่ตั้งสามคน แม่ยังจะรังแกฉันแบบนี้อีกหรือ?
เสวี่ยหมิงกับเสวี่ยหงใช้นามสกุลหลี่ของพวกคุณนะ แค่ให้เด็กกินสักคำแม่ยังคิดเล็กคิดน้อย หรือคิดว่าคำว่าปู่ย่าที่เด็กเรียกนั้นเรียกเปล่า ๆ หรือไง?”