คำโบราณพูดไว้ไม่ผิด ไม้เรียวสร้างลูกกตัญญู หลังจากจางหรงอิงอาละวาด วันรุ่งขึ้นหลี่เป่าจวินก็หาบแป้งหนัก 100 ชั่งกลับมา ส่วนเงิน 15 หยวนของหลี่เป่าห่ายก็เก็บคืนมาได้
ตอนนี้เธอจึงเริ่มทบทวนตัวเองแล้วว่า ชีวิตชาติที่แล้วของเธอทุกข์ทรมานขนาดนั้น เป็นเพราะเธอไม่มีขอบเขตและตามใจลูก ๆ มากเกินไปด้วยหรือเปล่า
ถังหงเหมยบ่นงึมงำพลางตากผ้าอยู่ในลานบ้าน พอเห็นจางหรงอิงเดินเข้ามา เธอก็รีบตามเข้าไปทันที “แม่กลับมาแล้วเหรอคะ?”
“ดูแม่สิ ทำงานเหนื่อยขนาดไหน ฉันว่าแม่รีบไปจัดการเรื่องลาออกเถอะ...”
จางหรงอิงไม่ตอบ เดินเข้าบ้านแล้วเอาปลาที่ถืออยู่ไปวางไว้ในครัว
ถังหงเหมยกลอกตาไปมา “แม่คะ หนูมีเรื่องอยากคุยด้วยค่ะ”
“ลูกพี่ลูกน้องทางบ้านเดิมของหนูเพิ่งคบหาดูใจกับผู้ชายคนหนึ่ง อีกไม่กี่วันก็จะไปดูบ้านฝ่ายชายกันแล้ว (ญาติฝ่ายหญิงไปบ้านฝ่ายชายเพื่อดูสภาพความเป็นอยู่และครอบครัวของอีกฝ่าย) ตอนที่น้องสี่ถอนหมั้นกันก่อนหน้านี้ จ้าวฟางซิ่วซื้อเสื้อผ้าไว้ แต่ไม่ได้คืนเงินให้เรา แถมยังเอาเสื้อผ้ากลับไปด้วยไม่ใช่เหรอคะ?
แม่ ไหน ๆ ตอนนี้ก็ไม่ได้แต่งงานกันแล้ว แม่ให้เสื้อตัวนั้นหนูใส่ได้ไหมคะ ยังไงเงินเดือนของเป่ากั๋วตลอดหลายปีมานี้ก็ส่งเข้าบ้านหมดแล้ว”
พอนึกถึงเงินเดือน น้ำเสียงของถังหงเหมยก็ยังเจือความขุ่นเคือง ราวกับใจแทบหลั่งเลือด
ถ้ารู้แต่แรกว่ายายแก่คนนี้จะเอาเงินกลับไป เธอคงไม่งกจนไม่ยอมใช้เงินตั้งแต่ตอนนั้น
เสียดายไม่ยอมใช้นั่น เสียดายไม่ยอมใช้นี่ ตอนนี้ดีเลย ทุกอย่างกลายเป็นของคนอื่นหมด